Ang Huling Harana ng Puso

Nabitawan ko ang hawak kong tasa nang marinig ang mga katagang iyon. “Pakakasalan mo si Andres, Paz.” Ang sabi ni Papa, habang nanatiling nakayuko si Mama, tila ba isa rin siyang bilanggo sa sarili niyang tahanan.

Parang gumuho ang mundo ko sa anunsyong iyon. Pakasal? Ako? Kay Andres Zaragoza? Ang lalaking halos hindi ko nakakausap, ang lalaking mas kilala sa pagiging malamig at aloof kaysa sa kahit anong katangian niya? Parang isang bangungot na nagiging realidad ang lahat.

“Pero, Papa, bakit?” halos pabulong kong tanong. Kinakagat ko ang labi ko para pigilan ang nagbabadyang luha. Hindi ito pwede. Hindi dapat ito nangyayari.

Bumuntong hininga si Papa, hinilot ang kanyang sentido. “Paz, alam mong may utang na loob tayo sa mga Zaragoza. Malaki ang naitulong nila sa atin noong naghihirap pa tayo. This is the only way we can repay them. It’s a business arrangement, a merger between our families.”

Business arrangement. Merger. Mga salitang walang puwang sa puso at damdamin. Para bang isa lang akong produkto na ipinagbibili para bayaran ang isang utang. Parang hindi nila ako anak. Parang wala akong sariling desisyon.

“Pero, Papa, hindi niyo ba ako iniisip? Hindi niyo ba ako tinatanong kung gusto ko ba ‘to? May pangarap din ako. May gusto akong gawin sa buhay ko,” halos pasigaw kong sabi. Tumayo ako at lumayo sa kanila. Naglakad ako papunta sa malaking bintana ng aming bahay sa Ayala Alabang. Tanaw ko ang mga ilaw ng siyudad, ang mga pangarap na tila kay layo.

“Paz, hija, intindihin mo naman kami,” sabi ni Mama, lumapit sa akin at hinawakan ang kamay ko. “Alam naming mahirap ‘to para sa’yo, pero kailangan natin gawin ‘to. Para sa pamilya natin.”

Para sa pamilya. Palaging para sa pamilya. Parang sirang plaka na paulit-ulit na tumutugtog sa buhay ko. Pero paano naman ako? Paano naman ang kaligayahan ko?

Bumalik ako sa upuan at tiningnan si Papa sa mata. “Anong sabi ni Andres dito? Pumayag ba siya?”

“Pumayag siya,” sagot ni Papa. “He understands the situation. Alam niyang kailangan naming gawin ito.”

Parang may bumarang tinik sa lalamunan ko. Pumayag siya? Hindi man lang ba siya nagtanong? Hindi man lang ba siya kumontra? Para bang wala rin siyang pakialam. Parang isa lang itong transaksyon para sa kanya.

Tumayo ako ulit. “Kailangan ko munang mag-isip,” sabi ko at naglakad palabas ng dining room. Hindi ko na hinintay ang sagot nila. Kailangan kong makahinga. Kailangan kong lumayo.

Dumeretso ako sa garden. Umupo ako sa swing at tiningnan ang buwan. Ang lamig ng hangin ay hindi kayang pawiin ang init ng galit at pagkalito na nararamdaman ko. Bakit kailangan kong danasin ito? Bakit kailangan kong isakripisyo ang kaligayahan ko para sa utang na loob?

Si Andres Zaragoza. Ang lalaking ikakasal ko. Ang lalaking hindi ko mahal. Ang lalaking magiging bilanggo ko.

Naalala ko ang unang beses na nakita ko siya. Sa isang party ng mga Zaragoza. Nakatayo siya sa isang sulok, umiinom ng wine, habang pinagmamasdan ang mga tao. Ang kanyang mga mata ay puno ng lungkot at pagod. Gusto ko siyang lapitan noon, gusto ko siyang kausapin. Pero natakot ako. Natakot ako sa kanyang aura. Natakot ako sa kanyang katahimikan.

Ngayon, hindi na ako matatakot. Dahil magiging asawa na niya ako. Magiging bahagi na ako ng buhay niya. At sisiguraduhin kong hindi niya pagsisisihan ang desisyon niyang ito.

Pero paano ko gagawin iyon? Paano ko mamahalin ang isang taong hindi ko kilala? Paano ko magiging masaya sa isang buhay na hindi ko pinili?

Kinabukasan, maaga akong nagising. Kailangan kong makausap si Andres. Kailangan kong malaman kung bakit siya pumayag. Kailangan kong malaman kung may pag-asa pa bang makatakas sa bangungot na ito.

Nagpahatid ako sa driver papunta sa Zaragoza Tower sa Makati. Alam kong doon siya nagtatrabaho. Kailangan ko siyang harapin. Kailangan kong malaman ang totoo.

Pagdating ko sa lobby, nagtanong ako sa receptionist kung nasaan ang office ni Mr. Andres Zaragoza. Sinabi niya sa akin na nasa penthouse ito. Sumakay ako sa elevator at pinindot ang button papunta sa pinakamataas na floor.

Habang umaakyat ang elevator, kinakabahan ako. Ano kaya ang sasabihin niya sa akin? Magagalit kaya siya? O wala lang siyang pakialam?

Nang bumukas ang elevator, bumungad sa akin ang isang malawak na office. May malaking desk sa gitna, at sa likod nito ay isang malaking bintana na tanaw ang buong Makati. At nakaupo sa swivel chair, nakatalikod sa akin, si Andres Zaragoza.

Humugot ako ng malalim na hininga at nagsalita. “Andres?”

Dahan-dahan siyang umikot. At nang magtama ang mga mata namin, parang may kung anong kuryente na dumaloy sa buong katawan ko. Ang kanyang mga mata ay mas malungkot kaysa sa naalala ko. At may isang bagay akong napansin na hindi ko napansin noon. May pasa siya sa kanyang pisngi.

“Paz,” sabi niya, ang kanyang boses ay malalim at husky. “Anong ginagawa mo dito?”

“Kailangan nating mag-usap,” sagot ko. “Tungkol sa kasal.”

Tiningnan niya ako nang diretso sa mata. “Walang dapat pag-usapan. Napagdesisyunan na ang lahat.”

“Hindi ako papayag na basta na lang ako ikasal sa’yo nang hindi ko alam kung bakit,” sabi ko, ang boses ko ay puno ng determinasyon. “Kailangan kong malaman ang totoo.”

Tumayo siya at lumapit sa akin. Nang makalapit siya, naamoy ko ang kanyang cologne. Ang kanyang amoy ay matapang at misteryoso. Nakakatakot at nakakaakit.

“Gusto mo malaman ang totoo?” tanong niya, ang kanyang boses ay halos bulong. “Sige. Sasabihin ko sa’yo ang totoo.”

Lumapit pa siya lalo sa akin, halos magkadikit na ang aming mga katawan. At bumulong sa aking tenga.

“Ang totoo… ay wala kang choice,” sabi niya. “Dahil kung hindi ka papayag… may masasaktan.”

Bumitaw siya sa akin at bumalik sa kanyang upuan. Tiningnan niya ako nang may awa sa kanyang mga mata. At bigla kong naintindihan. Hindi lang ako ang bilanggo sa kasal na ito. Bilanggo rin siya.

“Sino?” tanong ko, ang boses ko ay nanginig. “Sino ang masasaktan?”

Ngumiti siya nang mapait. “Hindi mo kailangang malaman. Basta ang tandaan mo, Paz… kailangan nating gawin ito. Para sa kanila.”

Bago pa ako makasagot, bumukas ang pinto ng kanyang office. At pumasok ang isang lalaki. Isang lalaking may hawak na baril.

“Andres, tapos na ang oras,” sabi ng lalaki, ang kanyang boses ay walang emosyon. “Kailangan mo nang sumama sa akin.”

Nanlaki ang mga mata ko. Baril? Sino ang lalaking ito? At bakit kailangan niyang sumama kay Andres?

“Sino ka?” tanong ko, ang boses ko ay nanginig sa takot.

Hindi ako pinansin ng lalaki. Tiningnan niya si Andres at tumango. “Tara na.”

Tumayo si Andres at tiningnan ako sa mata. “Umalis ka na, Paz. Hindi mo ‘to kailangang makita.”

“Hindi ako aalis,” sagot ko. “Hindi kita iiwan.”

Napailing si Andres. “Magiging mas mahirap lang ang lahat kung mananatili ka dito.”

Biglang hinawakan ng lalaki ang braso ni Andres at hinila siya palabas ng office. Sinubukan kong pigilan sila, pero masyado silang malakas.

“Andres!” sigaw ko. “Saan niyo siya dadalhin?”

Hindi sumagot si Andres. Bago siya tuluyang mawala sa paningin ko, sinabi niya ang mga katagang hindi ko makakalimutan.

“Tulungan mo ako, Paz.”

At pagkatapos noon, nawala na siya. Iniwan akong nag-iisa sa kanyang office, kasama ang lalaking may baril. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Ang alam ko lang, kailangan kong tulungan si Andres. Kailangan kong malaman kung ano ang nangyayari. At kailangan kong malaman kung sino ang nagpapahirap sa kanya.

Pero paano? Saan ako magsisimula? Sino ang pagkatiwalaan ko?

Bago pa ako makapag-isip, nagsalita ang lalaki. “Sumama ka sa akin.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Saan tayo pupunta?”

Ngumiti ang lalaki. Isang ngiting hindi ko gusto. Isang ngiting nagpaparamdam sa akin na nasa panganib ako.

“Malalaman mo rin,” sabi niya. “Sa ngayon, ang kailangan mo lang gawin ay sumunod.”

At hinila niya ako palabas ng office. Papunta sa isang lugar na hindi ko alam. Papunta sa isang kapalaran na hindi ko pinili.