Sumpa ng Dugo at Luha

Ang malamig na bakal ng baril ay dumampi sa aking sentido, nagdulot ng panginginig sa buong katawan ko. Hindi ko alam kung paano ako napunta sa sitwasyong ito, nakaluhod sa madilim na bodega, kaharap ang kamatayan. Pero alam ko, sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong pinagsisisihan ang mga desisyon na humantong sa akin dito.

Ako si Aira, dalawampu't dos anyos, at ang buhay ko ay hindi kailanman naging simple. Lumaki ako sa anino ng aking pamilya, isang pamilya na malalim na nakaugat sa underworld ng Maynila. Hindi kami ordinaryong kriminal; kami ang mga De Silva, ang naghahari sa ilegal na negosyo sa lungsod. Ang aking ama, si Don Carlo, ang siyang utak at puso ng aming imperyo.

Simula pagkabata, itinuro na sa akin ang mga batas ng kalye, ang kahalagahan ng katapatan, at ang sining ng panlilinlang. Gusto nila akong maging susunod na pinuno, isang babaeng bakal na kayang pamunuan ang aming organisasyon nang walang pag-aalinlangan. Ngunit ang puso ko ay hindi kailanman naging handa para sa ganitong uri ng buhay.

Mas gusto ko ang tahimik na mundo ng mga libro at sining. Pangarap kong maging isang pintor, ipahayag ang aking sarili sa pamamagitan ng mga kulay at linya. Ngunit sa mundong ginagalawan ko, ang pangarap ay isang luho na hindi ko kayang bayaran.

Isang gabi, sa isang engrandeng pagtitipon sa mansyon namin sa Forbes Park, nakilala ko si Adrian. Isa siyang arkitekto, may mga matang kayumanggi na puno ng pag-asa at mga ngiting kayang tunawin ang pinakamatigas na puso. Sa kanya, nakita ko ang isang mundo na malayo sa karahasan at intriga. Nahulog ako sa kanya, nang hindi ko namamalayan.

Ang aming pagmamahalan ay isang lihim, isang delikadong laro na kinailangan naming itago mula sa lahat. Alam ko na kapag nalaman ng aking ama ang tungkol sa amin, magkakaroon ng malaking gulo. Ngunit hindi ko kayang pigilan ang sarili ko. Sa bawat sandali na kasama ko si Adrian, pakiramdam ko'y buhay ako, malaya mula sa mga kadena ng aking pamilya.

Ngunit ang lahat ng lihim ay nabubunyag. Isang araw, natuklasan ng aking ama ang tungkol sa aming relasyon. Galit na galit siya, sinabing niloloko ko ang aking pamilya, sinisira ko ang aming pangalan. Ipinagbawal niya sa akin na makita si Adrian, nagbanta pa na papatayin ito kung hindi ako susunod.

Sinubukan kong magpaliwanag, magmakaawa. Ngunit ang puso ng aking ama ay matigas na parang bato. Sinabi niya na may mas malaki siyang plano para sa akin, isang plano na magpapalakas sa aming pamilya, isang plano na hindi kasama si Adrian.

Ikinasal ako sa anak ng isa pang makapangyarihang pamilya sa mundo ng krimen, si Cristobal. Ang kasal na ito ay magiging daan upang pagsamahin ang aming mga imperyo, magtatatag ng isang mas malakas na alyansa. Alam kong ito ang gusto ng aking ama, ngunit hindi ko kayang gawin ito. Hindi ko kayang ipagpalit ang pag-ibig ko para sa kapangyarihan.

Sa gabi ng aking kasal, tumakas ako. Tumakbo ako palayo sa lahat, umaasang makahanap ng kalayaan kasama si Adrian. Ngunit ang kalayaan ay may presyo. At ngayon, habang nakaluhod ako sa madilim na bodega, batid ko na kailangan kong harapin ang mga kahihinatnan ng aking mga desisyon.

Ang lalaking nakatayo sa harap ko, nakasuot ng itim at may hawak na baril, ay ang kanang kamay ng aking ama, si Joaquin. Ang kanyang mga mata ay walang emosyon, walang awa. "Aira," sabi niya, ang kanyang boses ay malamig at nakakatakot. "Pasensya ka na, ngunit kailangan kong gawin ito."

Tumulo ang mga luha sa aking mga mata. Hindi ako natatakot mamatay, ngunit natatakot ako para kay Adrian. Natatakot ako na baka siya ang susunod na biktima. "Huwag mong saktan si Adrian," pagmamakaawa ko. "Ako na lang ang patayin mo."

Ngumisi si Joaquin. "Huli na para diyan, Aira. Huli na ang lahat."

Biglang bumukas ang pinto ng bodega. Isang pigura ang lumitaw sa liwanag, nakasuot din ng itim, ngunit may ibang aura ng kapangyarihan. Ang pigurang ito ay naglakad papasok, at nang makita ko ang kanyang mukha, halos hindi ako makapaniwala. Ito si Adrian. Ngunit hindi siya ang Adrian na kilala ko. Ang mga mata niya ay madilim at puno ng galit. May hawak din siyang baril, at nakatutok ito kay Joaquin. "Bitawan mo siya," utos ni Adrian, ang kanyang boses ay puno ng banta. "O papatayin kita."