Kasalan sa Harap ng Kamatayan

Ang lamig ng bakal sa aking sentido ang bumati sa akin. Hindi ko alam kung sino sila, kung bakit nila ginagawa ito. Ang tanging alam ko, kailangan kong mabuhay. Para sa kanya.

“Saan ang pera, Mariel?” garalgal ang boses ng lalaking nakatutok ng baril sa ulo ko. Amoy alak at sigarilyo ang hininga niya. Nakakadiri.

“W-wala akong alam na pera,” sagot ko, pilit pinapakalma ang sarili. Mariel. Iyan ang pangalan na ibinigay sa akin ng mundong ito. Isang pangalang puno ng kasinungalingan at pagtatago.

“Huwag ka nang magsinungaling. Alam naming may tinatago ka para sa kanya. Sabihin mo na kung nasaan, kung gusto mo pang huminga,” diin niya sa bawat salita. Ang baril, mas lalong dumidiin sa ulo ko. Parang kahit anong oras, puputok na ito.

Siya. Sila. Ang lahat ay naghahanap sa kanya. Kay Pedro. Ang lalaking nagdala sa akin sa mundong ito. Ang lalaking nagturo sa akin kung paano magmahal, kung paano pumatay, kung paano mabuhay sa gitna ng dilim.

Tatlong taon na. Tatlong taon na akong nagtatago. Tatlong taon na akong nagpapanggap na ibang tao. Ginawa ko ang lahat para protektahan siya. Ang pera. Iyon ang susi para makalaya kami. Iyon ang susi para makapagsimula kami ng bagong buhay.

“Hindi ko talaga alam,” pagmamatigas ko. Alam kong delikado. Alam kong pwede akong mamatay. Pero hindi ako pwedeng magsalita. Hindi ko pwedeng ipahamak si Pedro.

Biglang bumukas ang pinto. Isang babae, nakasuot ng pulang bestida, ang tumambad sa amin. Sa likod niya, may dalawang lalaking armado. Ang kanyang mga mata, punong-puno ng galit.

“Bitawan mo siya, Hector. Ako ang kailangan mo,” sabi ng babae. Ang kanyang boses, matigas at malamig. Parang yelo.

“Shiela,” sambit ng lalaking nakatutok sa akin ng baril. Halata sa kanyang mukha ang pagkabigla.

“Tama na ang pagtatago, Mariel. Or should I say… Trina?” Sabi ni Shiela. Ang kanyang mga mata, nakatutok sa akin. Alam niya. Alam niya ang totoo. Paano?

Bago pa ako makasagot, isang putok ang pumailanlang. Hindi galing sa baril na nakatutok sa akin. Kundi sa likuran ko. Napahiga ako sa sahig. May mainit na likido ang dumaloy sa likod ko. Lumingon ako. Nakita ko si Hector, nakahandusay sa sahig. Sa likod niya, si Pedro. May baril sa kamay. Ang kanyang mga mata, puno ng galit at pag-aalala. “Trina!” sigaw niya. Pero bago pa ako makasagot, dumilim na ang lahat.