Crush Ko ang Groom ng Ate Ko

Kinakabahan ako. Hindi ko alam kung bakit. Dapat masaya ako, di ba? Ngayong araw na ang kasal ni Ate Clara. Ang ate ko. Ang nag-alaga sa akin simula nung iniwan kami ni Mama. Pero bakit ganito ang nararamdaman ko? Parang may mali.

Nakatayo ako sa gilid ng altar sa San Sebastian Church, inaayos ang belo ni Ate Clara. Ang ganda-ganda niya sa kanyang puting gown. Halos maluha ako sa tuwa para sa kanya. Siya ang pinakamagandang bride na nakita ko. Pero habang inaayos ko ang belo niya, nakita ko si Sam. Ang groom. Ang mapapangasawa ni Ate. At biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Si Sam. Simula bata pa lang kami, siya na ang crush ko. Best friend siya ni Kuya, kaya madalas siyang nasa bahay. Lagi niya akong kinukulit, inaasar. Pero sa likod ng pangungulit niya, ramdam ko ang kakaibang atensyon. Mga sulyap na hindi ko maintindihan noon. Mga ngiti na nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Pero si Ate Clara ang nakatuluyan niya. At kahit masakit, kailangan kong maging masaya para sa kanya.

"Okay ka lang, Eliza?" tanong ni Ate Clara. Hinawakan niya ang kamay ko. "Ang lamig ng kamay mo. Kinakabahan ka ba para sa akin?" Tumango ako at pilit na ngumiti.

"Oo naman, Ate. Sobrang saya ko para sa'yo," sabi ko. Pero ang totoo, gusto kong tumakbo. Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin sa kanya na mali ito. Na hindi siya dapat magpakasal kay Sam. Pero hindi ko magawa. Dahil alam kong masasaktan ko siya.

Nagsimula nang tumugtog ang wedding march. Hudyat na magsisimula na ang seremonya. Umakyat na si Ate Clara sa altar, kasama si Papa. Nakita ko si Sam na naghihintay sa kanya. Nakangiti siya. Isang ngiti na dati'y para sa akin. Isang ngiti na ngayon ay para na sa iba.

Habang naglalakad si Ate Clara, hindi ko maiwasang mapatingin kay Sam. At sa isang iglap, nagtama ang mga mata namin. May nakita akong pagtataka sa mga mata niya. Pagkatapos, pag-aalala. At pagkatapos... pagmamahal? Imposible. Mali ako. Nag-iilusyon lang ako.

Nagsimula nang magsalita ang pari. Binabasa niya ang mga banal na kasulatan. Pero hindi ko maintindihan ang sinasabi niya. Ang tanging naririnig ko lang ay ang tibok ng puso ko. At ang pangalan ni Sam na paulit-ulit na sumasagi sa isip ko.

"Sam, tinatanggap mo ba si Clara bilang iyong asawa?" tanong ng pari.

Tumango si Sam. "Tinatanggap ko." Pero bago pa man niya masabi ang mga katagang iyon, nakita ko ang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata. At sa sandaling iyon, alam ko na. Hindi lang ako ang nahihirapan. Hindi lang ako ang nagtatago ng sikreto.

"Clara, tinatanggap mo ba si Sam bilang iyong asawa?" tanong ng pari kay Ate Clara.

"Tinatanggap ko," sagot ni Ate Clara. Nakangiti siya. Isang ngiting punong-puno ng pagmamahal. Isang ngiting hindi ko kayang sirain.

"Kung mayroong sinuman sa inyo na tutol sa kasalanang ito, magsalita na ngayon o manahimik magpakailanman," sabi ng pari. Lahat ay nanahimik. Maliban sa akin.

Hindi ko sinasadya. Bigla na lang lumabas sa bibig ko. Isang salitang sumira sa lahat.

"Ako," sabi ko. "Ako ang tumututol."