คำมั่นสัญญาในไฟ

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องทำงานหรูหรา ทำให้ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงถึงกับสะดุ้ง เขาเงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมือ มองไปยังหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา

"ไม่! ฉันไม่แต่ง!" เสียงของ 'กุลนารี' สั่นเครือ แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอจ้องมองบิดาด้วยแววตาแข็งกร้าว "พ่อจะบังคับฉันไม่ได้!"

'คุณศิริ' ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองหลวงที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ "กุลนารี ลูกก็รู้ว่าพ่อไม่มีทางเลือก บริษัทกำลังอยู่ในช่วงวิกฤต ถ้าไม่ได้ 'ตระกูลธนทรัพย์ไพศาล' เข้ามาช่วย เราล้มละลายแน่"

กุลนารีกำมือแน่น เธอรู้ดีถึงสถานการณ์ของบริษัท แต่การที่ต้องแต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รัก เพียงเพื่อรักษาผลประโยชน์ของครอบครัว มันมากเกินไป "แล้วทำไมต้องเป็นฉัน? ทำไมต้องเป็น 'คุณภวินท์'? พ่อก็รู้ว่าเขา…"

"พอได้แล้ว กุลนารี!" คุณศิริหันกลับมาตวาดเสียงดัง "เรื่องของภวินท์ไม่ใช่เรื่องที่ลูกต้องเอามาพูดถึง เขาเป็นคนดี มีความสามารถ และเหมาะสมกับลูกทุกอย่าง"

"เหมาะสม?" กุลนารีหัวเราะเยาะ "เหมาะสมตรงไหน? พ่อก็รู้ว่าเขาเจ้าชู้มากแค่ไหน ข่าวฉาวของเขาไม่เคยเงียบเลยสักวัน ฉันจะมีความสุขได้ยังไง ถ้าต้องแต่งงานกับคนแบบนั้น"

"เรื่องนั้นลูกไม่ต้องห่วง" คุณศิริเดินเข้ามาใกล้ จับไหล่ของกุลนารีไว้ "พ่อคุยกับ 'คุณท่าน' แล้ว ท่านรับปากว่าจะอบรมสั่งสอนภวินท์ให้ดีที่สุด"

"คุณท่าน?" กุลนารีขมวดคิ้ว "พ่อหมายถึง 'คุณหญิงดารณี'?"

"ใช่" คุณศิริพยักหน้า "ท่านเป็นผู้หญิงที่เข้มงวดและมีอำนาจ ภวินท์ไม่มีทางกล้าทำอะไรนอกลู่นอกทางแน่นอน"

กุลนารีส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง เธอรู้ดีว่า 'คุณหญิงดารณี' ผู้เป็นย่าของภวินท์นั้นมีอิทธิพลมากเพียงใด แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังไม่เชื่อว่าภวินท์จะเปลี่ยนตัวเองได้

"แล้วความรู้สึกของฉันล่ะ? พ่อไม่เคยถามความรู้สึกของฉันเลยสักคำ" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของกุลนารี "ฉันไม่ได้อยากแต่งงานกับเขา ฉันไม่ได้รักเขา"

"ความรักมันก็แค่เรื่องเพ้อฝัน" คุณศิริพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมย "เมื่อแต่งงานกันไป ลูกก็จะรักเขาเอง พ่อเชื่อว่าภวินท์จะดูแลลูกได้ดี"

กุลนารีผลักมือของบิดาออก "ไม่! ฉันไม่มีวันรักคนอย่างเขา!" เธอหันหลังเดินออกจากห้องทำงานไปด้วยความโกรธและความเสียใจ

กุลนารีเดินกลับมาที่ห้องนอนของตัวเองด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่

การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ เธอใฝ่ฝันถึงความรักที่สวยงาม ความรักที่เกิดจากความเข้าใจและความผูกพัน ไม่ใช่การถูกจับคลุมถุงชนเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ 'พิมพ์ดาว'

"แกอยู่ไหน? ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย" กุลนารีพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

"ฉันอยู่ร้านกาแฟแถวมหา'ลัยน่ะ มีอะไรหรือเปล่า เสียงแกไม่ดีเลย" พิมพ์ดาวถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉัน…ฉันกำลังจะถูกจับแต่งงาน" กุลนารีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ว่าไงนะ!" พิมพ์ดาวอุทานเสียงดัง "ใครจะจับแกแต่งงาน? แล้วแต่งกับใคร?"

"พ่อของฉันเอง…กับ 'คุณภวินท์'" กุลนารีตอบ

"คุณภวินท์!" พิมพ์ดาวร้องเสียงหลง "ไม่นะ! แกอย่าบอกนะว่าพ่อของแกจะให้แกแต่งงานกับเสือผู้หญิงคนนั้นน่ะ!"

"ใช่…" กุลนารีสะอื้น "ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี ฉันไม่อยากแต่งงานกับเขา"

"ใจเย็นๆ นะ กุลนารี" พิมพ์ดาวพยายามปลอบ "แกมาหาฉันที่ร้านกาแฟก่อน เดี๋ยวเราค่อยคิดหาทางออกกัน"

กุลนารีพยักหน้าทั้งน้ำตา "อืม…ฉันจะรีบไป"

กุลนารีลุกขึ้นจากเตียง เช็ดน้ำตา และเดินออกจากห้องนอน เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมให้ชีวิตของเธอต้องตกอยู่ในมือของคนอื่น เธอจะต้องหาทางออกให้ได้ ไม่ว่ามันจะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม

ร้านกาแฟเล็กๆ ตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย เป็นสถานที่ที่กุลนารีและพิมพ์ดาวมักจะมานั่งคุยกันเสมอ บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเองทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้างเล็กน้อย

เมื่อกุลนารีมาถึง พิมพ์ดาวก็รีบเข้ามาสวมกอดเธอด้วยความเป็นห่วง

"แกโอเคไหม?" พิมพ์ดาวถาม

"ไม่เลย" กุลนารีส่ายหน้า "ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มทลาย"

"ฉันเข้าใจแกนะ" พิมพ์ดาวผายมือให้กุลนารีนั่งลง "เล่าให้ฉันฟังหน่อย เกิดอะไรขึ้นบ้าง"

กุลนารีเล่าเรื่องทั้งหมดให้พิมพ์ดาวฟัง ตั้งแต่เรื่องที่บริษัทกำลังประสบปัญหา ไปจนถึงเรื่องที่เธอถูกบังคับให้แต่งงานกับภวินท์

"ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี" กุลนารีพูดด้วยน้ำเสียงหมดหวัง "ฉันไม่อยากแต่งงานกับเขา แต่ฉันก็ไม่อยากเห็นพ่อต้องล้มละลาย"

"ฉันเข้าใจแกนะ" พิมพ์ดาวจับมือของกุลนารีไว้ "เรื่องนี้มันยากจริงๆ แต่ฉันเชื่อว่าเราจะต้องหาทางออกได้"

"แกมีแผนอะไรหรือเปล่า?" กุลนารีถามด้วยความหวัง

พิมพ์ดาวคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ฉันยังไม่แน่ใจ แต่ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่ทำงานอยู่ที่บริษัทของ 'คุณหญิงดารณี' ฉันจะลองถามเขาดูว่ามีอะไรที่เราพอจะทำได้บ้าง"

"จริงเหรอ?" กุลนารีถามด้วยความตื่นเต้น "แกจะช่วยฉันจริงๆ เหรอ"

"แน่นอน ฉันเป็นเพื่อนแกนะ" พิมพ์ดาวยิ้มให้กุลนารี "ฉันจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อช่วยแก"

กุลนารีรู้สึกขอบคุณพิมพ์ดาวอย่างสุดซึ้ง เธอไม่รู้ว่าถ้าไม่มีเพื่อนคนนี้ เธอจะทำอย่างไร

หลังจากที่คุยกับพิมพ์ดาวเสร็จ กุลนารีก็รู้สึกดีขึ้นมาก อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เผชิญหน้ากับปัญหาเพียงลำพัง เธอยังมีเพื่อนที่พร้อมจะช่วยเหลือเธอเสมอ

แต่ถึงกระนั้น ความกังวลในใจของเธอก็ยังไม่จางหายไป เธอรู้ดีว่าการต่อสู้กับอำนาจของตระกูลธนทรัพย์ไพศาลนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เธอจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น

เมื่อกุลนารีกลับมาถึงบ้าน เธอก็พบว่าบรรยากาศในบ้านเงียบสงัดผิดปกติ เธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ก็พบกับคุณศิริที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"พ่อมีอะไรจะคุยกับลูก" คุณศิริพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

กุลนารีนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม "มีอะไรเหรอคะ?"

"'คุณหญิงดารณี' อยากจะเจอลูก" คุณศิริพูด

กุลนารีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ท่านอยากเจอฉัน? ทำไมล่ะคะ?"

"ท่านอยากจะทำความรู้จักกับลูกก่อนที่จะถึงวันหมั้น" คุณศิริตอบ "ท่านอยากจะเห็นว่าลูกเหมาะสมกับภวินท์จริงๆ หรือเปล่า"

กุลนารีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอรู้สึกประหม่าและกังวลอย่างบอกไม่ถูก การเผชิญหน้ากับคุณหญิงดารณีเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดมาก่อน

"แล้วพ่อตอบท่านไปว่ายังไงคะ?" กุลนารีถาม

"พ่อตอบตกลงไปแล้ว" คุณศิริตอบ "ท่านอยากจะเจอลูกพรุ่งนี้ตอนบ่ายที่บ้านของท่าน"

กุลนารีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป การพบกับคุณหญิงดารณีอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่เลวร้ายกว่าเดิมก็ได้

ในขณะที่กุลนารีกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย

"ใครโทรมา?" คุณศิริถาม

"ไม่ทราบค่ะ" กุลนารีตอบ "เบอร์แปลก"

กุลนารีกดรับสาย "สวัสดีค่ะ"

"คุณคือคุณกุลนารีใช่ไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังขึ้น

"ใช่ค่ะ ดิฉันเอง" กุลนารีตอบ

"ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกให้คุณทราบ เกี่ยวกับ 'คุณภวินท์'" ชายคนนั้นพูด "ถ้าคุณอยากรู้ความจริงทั้งหมด มาเจอผมที่ร้านอาหาร… [เสียงขาดหายไป]"

"ฮัลโหล? ฮัลโหล?" กุลนารีร้องเรียก แต่ปลายสายตัดไปเสียแล้ว

กุลนารีมองโทรศัพท์ในมือด้วยความสับสนและหวาดระแวง ใครโทรมา? และทำไมเขาถึงอยากจะบอกความลับเกี่ยวกับภวินท์ให้เธอรู้? หรือว่านี่จะเป็นกับดักที่ใครบางคนวางไว้?