เงาอสูรใต้จันทร์ทมิฬ

เสียงกรีดร้องโหยหวนแหวกความเงียบสงัดยามรัตติกาล ราวกับวิญญาณร้ายที่ถูกปลุกขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน โลหิตสีชาดไหลนองพื้นดินเปรอะเปื้อนไปด้วยซากศพของชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ ดวงจันทร์สีเลือดสาดแสงลงมายังหมู่บ้านศิลาทมิฬ ราวกับเป็นประจักษ์พยานแห่งความตาย

ท่ามกลางซากปรักหักพังของบ้านเรือนที่ถูกเพลิงเผาวอดวาย ร่างของชายหนุ่มกำยำในชุดเกราะหนังสีดำเปรอะเปื้อนเลือด ยืนตระหง่านราวกับอสูร เขาคือ ราตรี (Ratri) นักล่าอสูรผู้ถูกขนานนามว่า “เพชฌฆาตแห่งรัตติกาล” ดวงตาคมกริบสีอำพันของเขาส่องประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง

“พวกมัน…พวกมันฆ่าทุกคน…” ราตรีพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบแห้งราวกับคนขาดน้ำ “ข้าสาบาน…ข้าจะล้างแค้นให้พวกเจ้าทุกคน!”

โลกที่ราตรีอาศัยอยู่คือ อาณาจักรทมิฬ (อาณาจักรแห่งความมืด) ดินแดนที่ถูกปกคลุมไปด้วยเงามืดและภัยอันตรายนานัปการ อาณาจักรนี้เคยเป็นดินแดนที่รุ่งเรืองและสงบสุข แต่เมื่อร้อยปีก่อน ได้เกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่เรียกว่า “รัตติกาลนิรันดร์” (Eternal Night) ทำให้ดวงอาทิตย์หายไปจากท้องฟ้า และโลกทั้งใบตกอยู่ภายใต้ความมืดมิดตลอดกาล

เมื่อความมืดมิดเข้าปกคลุม อสูรร้ายจากต่างมิติก็เริ่มปรากฏตัว พวกมันกระหายเลือดและพร้อมที่จะเขมือบทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า มนุษย์ต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด และนักล่าอสูรอย่างราตรีคือความหวังสุดท้ายของพวกเขา

ราตรีเป็นนักล่าอสูรที่เก่งกาจที่สุดคนหนึ่งในอาณาจักรทมิฬ เขาได้รับการฝึกฝนจากสำนักดาบเงาอสูร (สำนักที่เชี่ยวชาญการต่อสู้กับอสูร) ตั้งแต่ยังเด็ก ราตรีมีความสามารถในการควบคุมเงาและความมืด ทำให้เขาสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วและโจมตีได้อย่างแม่นยำ แต่ถึงกระนั้น เขาก็ไม่สามารถปกป้องหมู่บ้านของตนเองได้

“ข้ามาสายเกินไป…” ราตรีคุกเข่าลงกับพื้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ “ข้าควรจะมาที่นี่เร็วกว่านี้…”

ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามต่ำๆ ก็ดังขึ้นมาจากเงามืด ราตรีเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นร่างสูงใหญ่ของอสูรตนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า มันมีผิวหนังสีดำขลับ ดวงตาสีแดงก่ำ และกรงเล็บแหลมคมที่พร้อมจะฉีกร่างของเหยื่อให้เป็นชิ้นๆ

“เจ้า…” ราตรีคำราม “เจ้าคือตัวที่ฆ่าคนในหมู่บ้านของข้า!”

อสูรตนนั้นแสยะยิ้ม เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด “ใช่แล้ว…ข้าเอง…พวกมันอ่อนแอเกินไป…ข้าแค่เล่นสนุกกับพวกมันเท่านั้น”

“ข้าจะฆ่าเจ้า!” ราตรีลุกขึ้นยืน เขาชักดาบเงาอสูรออกมาจากฝัก ดาบเล่มนี้ทำจากเหล็กไหลทมิฬ (แร่ที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรทมิฬ) และสามารถดูดซับความมืดได้

“ฮ่าๆๆ…เจ้าคิดว่าจะฆ่าข้าได้งั้นรึ? เจ้าเป็นแค่มนุษย์…เจ้าไม่มีทางสู้ข้าได้หรอก!” อสูรตนนั้นหัวเราะเยาะ

“เราจะได้เห็นดีกัน!” ราตรีพุ่งเข้าใส่อสูรตนนั้นด้วยความเร็วสูง ดาบเงาอสูรของเขาสะท้อนแสงจันทร์สีเลือด ราวกับเป็นประกายแห่งความหวังท่ามกลางความมืดมิด

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ราตรีใช้ความเร็วและความคล่องตัวของเขาในการหลบหลีกการโจมตีของอสูร เขากวัดแกว่งดาบเงาอสูรอย่างรวดเร็วและแม่นยำ พยายามที่จะฟันอสูรตนนั้นให้ได้ แต่อสูรตนนั้นก็แข็งแกร่งและว่องไวเช่นกัน มันใช้กรงเล็บของมันในการป้องกันการโจมตีของราตรี และพยายามที่จะจับตัวเขาให้ได้

ทั้งสองต่อสู้กันอย่างสูสี ราตรีเริ่มเหนื่อยล้า แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขรู้ว่าถ้าเขาแพ้ อสูรตนนี้ก็จะฆ่าคนอื่นๆ อีกมากมาย

“ข้าต้องชนะ…ข้าต้องปกป้องทุกคน…” ราตรีคิดในใจ

เขาใช้พลังเงาของเขาในการเพิ่มความเร็วและความแข็งแกร่ง เขาพุ่งเข้าใส่อสูรตนนั้นอีกครั้ง และฟันดาบเงาอสูรของเขาเข้าที่แขนของมัน

“อ๊าก!” อสูรตนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด มันมองแขนของมันที่ถูกดาบเงาอสูรของราตรีฟันขาด

“ข้าจะฆ่าเจ้า!” ราตรีคำราม เขาฟันดาบเงาอสูรของเขาเข้าที่คอของอสูรตนนั้น

“ไม่…ไม่นะ!” อสูรตนนั้นร้องด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่หัวของมันจะหลุดออกจากบ่า

ร่างของอสูรตนนั้นล้มลงกับพื้น ราตรีทรุดตัวลงนั่ง เขาหายใจหอบถี่ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล

“ข้า…ข้าทำได้…” ราตรีพึมพำ

ทันใดนั้นเอง เสียงปรบมือก็ดังขึ้นมาจากเงามืด ราตรีเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นชายในชุดคลุมสีดำยืนอยู่ตรงหน้า

“ยอดเยี่ยม…ยอดเยี่ยมมาก…” ชายในชุดคลุมสีดำพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม “เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิดเสียอีก”

“เจ้าเป็นใคร?” ราตรีถาม

“ข้าคือ…” ชายในชุดคลุมสีดำยิ้ม “คนที่เจ้าควรจะกลัวที่สุด…”

ชายในชุดคลุมสีดำยกมือขึ้น และร่ายเวทมนตร์ ความมืดมิดเข้าปกคลุมราตรี ราวกับว่าเขากำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวลึก

“เจ้า…” ราตรีพยายามที่จะต่อต้านเวทมนตร์ แต่เขาก็อ่อนแอเกินไป เขาหมดสติไป

เมื่อราตรีรู้สึกตัวอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องขังมืด เขาถูกล่ามโซ่ตรวนไว้กับผนัง

“ที่นี่…ที่ไหน?” ราตรีถาม

“ยินดีต้อนรับสู่…” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น “คุกใต้ดินแห่งความสิ้นหวัง…”

ประตูห้องขังเปิดออก ชายในชุดคลุมสีดำเดินเข้ามา

“เจ้าต้องการอะไร?” ราตรีถาม

“ข้าต้องการ…” ชายในชุดคลุมสีดำยิ้ม “ให้เจ้าเป็นเครื่องมือของข้า…”

“ไม่มีทาง!” ราตรีปฏิเสธ

“เจ้าไม่มีทางเลือก…” ชายในชุดคลุมสีดำพูด “ไม่ช้าก็เร็ว…เจ้าจะต้องยอมจำนนต่อข้า…”

ชายในชุดคลุมสีดำเดินออกจากห้องขัง ทิ้งให้ราตรีอยู่คนเดียวในความมืดมิด

ราตรีพยายามที่จะแกะโซ่ตรวน แต่ก็ไม่สำเร็จ โซ่ตรวนเหล่านี้ทำจากโลหะพิเศษที่สามารถป้องกันเวทมนตร์ได้

“ข้าต้องหนีไปจากที่นี่ให้ได้…” ราตรีคิดในใจ “ข้าต้องหาทางล้างแค้นให้ได้…”

แต่เขาจะทำได้อย่างไร ในเมื่อเขาถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินแห่งความสิ้นหวัง?

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ราตรีเริ่มหมดหวัง เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถหนีรอดไปจากที่นี่ได้หรือไม่

ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบก็ดังขึ้นมาจากเงามืด

“ราตรี…” เสียงกระซิบนั้นพูด “ข้าช่วยเจ้าได้…”

ราตรีเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นเงาประหลาดเคลื่อนไหวอยู่ในมุมมืด

“เจ้าเป็นใคร?” ราตรีถาม

“ข้าคือ…” เสียงกระซิบนั้นพูด “สิ่งที่เจ้าต้องการ…”

เงาประหลาดค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ราตรีมากขึ้นเรื่อยๆ

“เจ้าจะช่วยข้าได้อย่างไร?” ราตรีถาม

“ข้าจะให้พลังแก่เจ้า…” เสียงกระซิบนั้นพูด “พลังที่จะทำให้เจ้าแข็งแกร่งกว่าเดิม…”

“พลัง…” ราตรีพึมพำ

“ใช่…พลังที่จะทำให้เจ้าล้างแค้นได้…” เสียงกระซิบนั้นพูด “เจ้าต้องการมันหรือไม่?”

ราตรีเงียบไปครู่หนึ่ง เขาคิดถึงหมู่บ้านของเขาที่ถูกทำลาย คิดถึงคนที่เขารักที่ตายไป

“ข้าต้องการ…” ราตรีพูด

เงาประหลาดพุ่งเข้าใส่ราตรี และกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว

ราตรีรู้สึกเหมือนว่าร่างกายของเขากำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เขาเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส

“อ๊าก!” ราตรีร้องด้วยความเจ็บปวด

แต่แล้วความเจ็บปวดก็ค่อยๆ หายไป ราตรีรู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังเปลี่ยนแปลงไป เขากำลังแข็งแกร่งขึ้น

เมื่อทุกอย่างสงบลง ราตรีลืมตาขึ้นมอง เขาเห็นมือของเขาเปลี่ยนไป มือของเขามีสีดำขลับ และมีกรงเล็บแหลมคมงอกออกมา

“ข้า…” ราตรีพึมพำ “ข้ากลายเป็นอะไรไป?”

“เจ้าคือ…” เสียงกระซิบนั้นพูด “สิ่งที่เจ้าต้องการ…”

ราตรียิ้ม เขาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“ข้าจะล้างแค้น…” ราตรีคำราม “ข้าจะล้างแค้นให้พวกเจ้าทุกคน!”

ด้วยพลังใหม่ที่ได้รับมา ราตรีสามารถทำลายโซ่ตรวนที่ล่ามเขาไว้ได้ เขาเดินออกจากห้องขัง และมุ่งหน้าไปยังทางออกของคุกใต้ดิน

เขาไม่รู้ว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง แต่เขาก็ไม่กลัว เขาพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อล้างแค้น

แต่สิ่งที่ราตรีไม่รู้ก็คือ พลังที่เขาได้รับมานั้น มีราคาที่ต้องจ่าย… และราคาที่ว่านั้น อาจจะแพงเกินกว่าที่เขาจะรับได้…

ขณะที่ราตรีเดินลึกเข้าไปในคุกใต้ดิน เสียงหนึ่งดังก้องในหัวเขา "เจ้าจะต้องสังเวย... เจ้าจะต้องสังเวยด้วยเลือดเท่านั้น!" ราตรีสะบัดหัวพยายามไล่เสียงนั้นออกไป แต่เสียงนั้นกลับดังก้องและชัดเจนยิ่งขึ้น

ทันใดนั้นเอง กลุ่มทหารยามก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขามุ่งตรงเข้ามาหาราตรีด้วยอาวุธครบมือ "หยุดนะ! เจ้าหนีออกมาจากห้องขังได้ยังไง?" หัวหน้าทหารยามตะโกน

ราตรีมองพวกทหารยามด้วยสายตาที่ว่างเปล่า จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าใส่พวกทหารยามด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ กรงเล็บของเขาฉีกกระชากร่างของพวกทหารยามอย่างง่ายดาย เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

"เสียงสังเวย... นี่คือเสียงสังเวยที่ข้าต้องการ!" ราตรีคำรามอย่างบ้าคลั่ง

เขาสังหารพวกทหารยามทั้งหมดอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นเขาก็เดินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงกองเลือดและซากศพ

ราตรีไม่รู้ว่าเขากำลังจะไปที่ไหน เขารู้เพียงว่าเขาจะต้องล้างแค้นให้ได้ ไม่ว่าเขาจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

แต่ในขณะที่ราตรีเดินลึกเข้าไปในคุกใต้ดิน เขาก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับร่างกายของเขา ผิวหนังของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำขลับมากขึ้นเรื่อยๆ และดวงตาของเขาก็เริ่มเปล่งประกายสีแดงก่ำ

ราตรีกำลังกลายเป็นอสูร… และเขาไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังจะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปตลอดกาล...