Ang Pagkakataong Di Dapat Ibinigay

Nanggigil ako. Gusto kong magwala. Gusto kong sunugin ang buong opisina. Pero nandito ako, nakatayo sa harap ng lalaking pinakakinaiinisan ko sa buong mundo, nakangiti pa rin. "So, Ikaw pala ang papalit sa akin?" tanong ko, pilit na pinapakalma ang boses ko.

Ang pangalan ko ay Rica Bautista, pero mas kilala ako bilang Cel. Ako ang creative director ng pinakasikat na advertising agency sa Makati, ang 'Ad Astra'. At ang lalaking nasa harap ko, ang lalaking kukuha ng posisyon ko, ay walang iba kundi si Dante Zaragoza – ang lalaking minsan kong inibig, at ngayo'y pinakaayaw ko.

"Rica," bati niya, may bahid ng sarkasmo sa kanyang boses. "It's been a while." Ang kanyang mga mata, kulay kape na dating nagpapalambot sa puso ko, ay ngayon parang mga bato na walang emosyon.

Limang taon. Limang taon na ang nakalipas mula nang iwan niya ako, nang sirain niya ang puso ko. At ngayon, bumalik siya, para kunin ang lahat ng pinaghirapan ko.

"Dante," sagot ko, pilit na pinapanatili ang ngiti sa aking mga labi. "Welcome back. Sana'y mag-enjoy ka sa bagong mong posisyon." Ang bawat salita ay parang lason na dumadaloy sa aking dila.

"I'm sure I will," sagot niya, at tumingin sa paligid ng opisina. "Mukhang marami kang nagawa dito, Cel. Nakakabilib."

Nakakabilib? Talaga? Alam ba niya kung gaano karaming dugo, pawis, at luha ang ibinuhos ko sa Ad Astra? Kung gaano karaming gabi akong walang tulog, para lang patunayan sa sarili ko na kaya ko? At ngayon, basta na lang niya kukunin ang lahat?

"Salamat," sagot ko, at tumalikod sa kanya. "Kung wala ka nang kailangan, may trabaho pa akong kailangang tapusin." Hindi ko na kayang tumagal pa sa kanyang presensya. Baka kung ano pang masabi ko.

Bago pa ako makalayo, narinig ko siyang magsalita. "Actually, meron pa," sabi niya. "Gusto kong malaman kung bakit ka umalis noong araw na dapat tayong ikasal."

Huminto ako sa paglalakad. Hindi ko siya nilingon. Ang mga alaala ng araw na iyon ay bumalik sa akin, parang mga kutsilyo na sumasaksak sa aking puso. Ang sakit, ang galit, ang pagkabigo – lahat ay bumalik na parang kahapon lang nangyari.

"Hindi mo na kailangang malaman," sagot ko, at nagpatuloy sa paglalakad.

Pero alam kong hindi pa tapos ang lahat. Alam kong babalik at babalik ang nakaraan. At alam kong hindi ako makakatakas sa kanya.

Pagdating ko sa opisina ko, naupo ako sa aking swivel chair at napahinga ng malalim. Ang mga papeles sa mesa ay parang mga bundok na naghihintay na akyatin. Pero hindi ko kayang mag-focus. Ang mukha ni Dante ay patuloy na sumasagi sa isipan ko.

Bakit siya bumalik? Anong gusto niya? At bakit ngayon pa?

Napatingin ako sa litrato namin na nakasabit sa dingding. Kami, masaya, nagmamahalan. Ang mga ngiti namin ay parang mga bituin na kumikinang sa kalangitan. Pero ang mga bituin na iyon ay matagal nang namatay. At ang natitira na lang ay ang madilim na kalangitan.

Kinuha ko ang litrato at itinago sa drawer. Hindi ko kayang tumingin pa. Hindi ko kayang alalahanin pa ang mga panahong masaya kami.

Biglang tumunog ang aking cellphone. Isang text message mula sa hindi kilalang numero.

'Alam ko ang sikreto mo, Rica.'

Napalunok ako. Sino ito? At anong sikreto ang alam niya?

Kinakabahan ako. Parang may masamang mangyayari. Parang may bagyo na paparating.

Sinubukan kong tawagan ang numero, pero hindi ito sumasagot. Paulit-ulit ko itong tinawagan, pero wala pa rin.

Biglang bumukas ang pinto ng aking opisina. Si Dante. Nakatayo sa harap ko, may ngiti sa kanyang mga labi.

"May problema ba, Cel?" tanong niya. "Mukhang gulat na gulat ka."

Nanginginig ang mga kamay ko. Hindi ko alam kung anong sasabihin. Hindi ko alam kung dapat ba akong magtiwala sa kanya.

"Wala," sagot ko, pilit na pinapakalma ang boses ko. "May inaayos lang ako dito."

Lumapit siya sa akin at umupo sa mesa ko. Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin, parang sinusuri ang bawat kilos ko.

"Sigurado ka?" tanong niya. "Mukhang may tinatago ka sa akin."

Napalunok ako. Hindi ko kayang magsinungaling sa kanya. Pero hindi ko rin kayang sabihin sa kanya ang totoo.

"Wala akong itinatago," sagot ko, at umiwas ng tingin.

Ngumiti siya. Isang ngiting hindi ko maintindihan. Isang ngiting nagbibigay sa akin ng kaba.

"Kung sabagay," sabi niya, at tumayo. "Malalaman ko rin ang totoo sa takdang panahon."

Bago pa ako makapagsalita, umalis na siya. Iniwan niya akong nag-iisa, nagtataka, at natatakot.

Sino ang nagpadala ng text message? Anong sikreto ang alam niya? At bakit bumalik si Dante sa buhay ko?

Maraming tanong, walang sagot. Isa lang ang sigurado ako: ang buhay ko ay hindi na magiging katulad ng dati.