Gece Zambağı'nın Fısıltısı

Kanımın kokusu onu çağırdı. Yüzlerce yıldır sakladığım, bastırdığım o arzu, bir anda alevlendi ve sanki bir fener gibi karanlıkta yolunu aydınlattı. Şimdi, kapının önünde duruyordu; gölgelerden sıyrılmış, gözleri gece kadar kara, arzusu ölümcül bir güzellikle parlıyordu.

Ben, Lilith. Yüz yıllardır bu dünyada, gölgelerde saklanarak yaşadım. İnsanların dünyası, benim gibi ölümsüzler için tehlikeli bir oyun alanıydı. Ama artık, oyun değişmişti. Çünkü o gelmişti. Karanlığın prensi, ruhumu ele geçirmeye yeminli varlık.

Malachi. Adı bile bir lanet gibi dudaklarımdan dökülüyordu. İlk görüşte hissettiğim o çekim, beni felakete sürükleyeceğini biliyordum. Ama karşı koyamıyordum. Sanki ruhum, onun karanlığına aitmiş gibi, ona doğru çekiliyordum.

Şehrim, Aethelburg, yüzyıllardır vampirlerin ve insanların bir arada yaşadığı gizli bir yerdi. Bir denge vardı; kırılgan, tehlikeli ama yine de var olan bir denge. Bu denge, Malachi'nin gelişiyle sarsılmaya başladı. Onun arzusu, sadece benim kanım değil, şehrin kontrolüydü.

"Lilith," diye fısıldadı, sesi kadife gibiydi ama altında çelikten bir sertlik vardı. "Seni bekliyordum." Gözleri, ruhumun en derinlerine nüfuz ediyordu. Titredim. Korkudan mı, arzudan mı, bilmiyordum.

"Ne istiyorsun?" diye sordum, sesim güçsüz çıkmıştı.

"Senin kanın. Senin ruhun. Şehrin." Cevabı net ve acımasızdı. Malachi, bir avcıydı ve ben, onun en değerli avıydım. Kaçışım yoktu. Kaderim, onun karanlığına yazılmıştı.

Arkasından gelen gölgeler hareketlendi. İki iri figür, sessizce Malachi'nin yanında belirdi. Onlar, onun muhafızlarıydı; ölümcül, sadık ve acımasız. Gözleri, aç kurtlar gibi beni süzüyordu.

Malachi, yavaşça bana doğru yaklaştı. Elini uzattı. Dokunuşu, buz gibiydi ama içimde bir yangın başlattı. "Gel benimle, Lilith. Birlikte, bu şehri yöneteceğiz."

Tam elini tutacakken, arkamdan bir ses duyuldu. "Ona dokunmaya cesaret etme!" Bu, şehrin en güçlü vampirlerinden biri olan ve aynı zamanda benim de akıl hocam olan Elias'ın sesiydi. Şimdi ne olacaktı?