Regalo ng Tadhana

Isang litrato. Iyon lang ang natitira sa akin. Isang kupas na litrato ni Cristobal, nakangiti sa dalampasigan ng Boracay, anim na taon na ang nakalipas. Anim na taon simula nang gumuho ang mundo ko.

Ako si Riza Ilustre, isang simpleng barista sa isang coffee shop sa Makati. Hindi ko pinangarap ang ganitong buhay. Noon, isa akong architecture student na puno ng pangarap, handang baguhin ang skyline ng Maynila. Pero lahat 'yun nagbago sa isang iglap. Isang gabing hindi ko malilimutan.

Nasa Boracay kami para sa birthday celebration ng isa naming kaibigan. Si Cristobal... ibang klase ang karisma niya. Mayaman, guwapo, at alam niyang gamitin ang bawat katangian niya para makuha ang gusto niya. At gusto niya ako. Sa ilalim ng mga bituin, sa init ng rum at ng kanyang mga halik, nawala ako. Nawala ako sa sarili ko.

Umuwi akong Maynila na may sikreto. Isang sikretong unti-unting lumalaki sa sinapupunan ko. Sinubukan kong tawagan si Cristobal, paulit-ulit, pero walang sumasagot. Hanggang sa nalaman ko na lang sa balita: ikakasal na siya. Sa ibang babae. Isang babaeng galing sa angkan ng mga Araneta.

Walang nagawa ang pamilya ko kundi ang itago ako. Ikahiya. Dahil sa mata ng lipunan, isa akong 'skandalosa.' Lumayo ako, nagtrabaho, at mag-isang pinalaki ang anak ko, si Julian. Si Julian, na kamukhang-kamukha ni Cristobal. Si Julian, na hindi alam ng kanyang ama na nag-e-exist.

Ngayon, anim na taon na ang nakalipas. Masaya na kami ni Julian. Simpleng buhay, pero puno ng pagmamahal. Hanggang sa isang araw, pumasok siya sa coffee shop. Si Cristobal. Mas guwapo, mas mayaman, at mas mapanganib kaysa noon. At ang mas malala pa, tumingin siya sa akin... at pagkatapos, kay Julian. Kitang-kita ko ang pagtataka sa mga mata niya. Ang pagtatakang tila ba may gusto siyang malaman. At alam ko, sa puso ko, na malapit nang mabunyag ang sikreto ko.