Abonong Pagmamahal

Hindi ko alam kung paano ako nakatayo pa rin sa altar na ito, suot ang puting gown na pinangarap ko noon. Ang gown na ito, dapat sana'y simbolo ng bagong simula, ng walang hanggang pagmamahalan. Ngayon, parang sumpa na nakapulupot sa akin. Kasi, wala na ang groom. Wala na si Nathan.

Limang taon na ang nakalipas. Limang taon simula nang iwan niya ako sa araw mismo ng kasal namin. Limang taon ng pagtatago, pagpapanggap, at pagsubok na kalimutan siya. Ngunit heto ako, bumalik sa Manila, bumalik sa lugar kung saan ako iniwan, at muling haharapin ang mga alaala.

Bakit ako bumalik? Dahil sa company namin. Ako si Rosario Ilustre, ang creative director ng Ilustre Advertising, isa sa pinakamalaking advertising agency sa bansa. At ang client na kailangan naming i-impress para sa isang multi-million peso campaign? Ang Dominguez Group of Companies, pinamumunuan ni Nathan Dominguez.

Ang lakas ng tibok ng puso ko halos sumabog na. Paano ko siya haharapin? Paano ko itatago ang sakit, ang galit, ang pagmamahal na nararamdaman ko pa rin para sa kanya? Ang masakit pa, alam kong hindi na ako ang Rosario na iniwan niya. Mas matapang ako ngayon, mas determinado, at mas handang lumaban. Pero sa puso ko, may maliit na bahagi pa rin na umaasa.

Pagdating ko sa Dominguez Tower, sinalubong ako ng assistant ni Nathan. "Good morning, Ms. Ilustre. Mr. Dominguez is expecting you," sabi niya na may pormal na ngiti.

Ang elevator ride papunta sa penthouse office niya ay tila walang katapusan. Bawat segundo, lalong bumibigat ang dibdib ko. Hindi ko alam kung kaya ko bang harapin siya nang hindi ako nagpapadala sa emosyon.

Huminga ako nang malalim bago pumasok sa opisina niya. Ang opisina niya, gaya ng inaasahan ko, ay moderno at elegante. Glass walls na nagbibigay tanaw sa buong Makati skyline. At siya, nakaupo sa kanyang swivel chair, nakatingin sa akin. Mas gwapo, mas mature, mas... inaccessible.

"Rosario," sambit niya. Ang boses niya, pareho pa rin ng dati. Nakakapanghina. Nakakabighani.

"Nathan," sagot ko, pilit na pinapanatili ang composure ko. "It's been a while."

"Too long," sabi niya, tumayo at lumapit sa akin. "Hindi ko akalaing magkikita pa tayong muli, lalo na sa ganitong sitwasyon."

"Well, life is full of surprises," sagot ko, umiiwas ng tingin. Hindi ko kayang makipagtitigan sa kanya. Natatakot ako na makita niya sa mga mata ko ang lahat ng nararamdaman ko.

"So, you're here to pitch your advertising campaign?" tanong niya, bumalik sa kanyang upuan. "Impress me, Rosario. Give me a reason to choose your agency."

Ang mga salitang iyon, parang sampal sa akin. Wala na bang halaga sa kanya ang nakaraan namin? Wala na bang natira kahit katiting na pagmamahal?

"We have the best campaign for your new product line," sabi ko, pinipilit na maging propesyonal. "We understand your target market, and we know how to reach them effectively."

"Prove it," sabi niya, nakangisi. "I want to see something extraordinary. Something that will make my company stand out from the rest."

Buong araw kaming nag-usap tungkol sa campaign. Nagpresenta ako ng mga ideas, nagbigay siya ng mga criticisms. Sa bawat salitang binibitawan niya, lalong lumalalim ang sugat sa puso ko. Parang ginagawa niya ito para saktan ako. Para ipamukha sa akin na wala na akong halaga sa kanya.

Bago ako umalis, tumayo siya at lumapit sa akin. "I'll think about your proposal," sabi niya, halos bumubulong. "But I have to warn you, Rosario. I'm not the same Nathan you used to know."

Tumingin ako sa mga mata niya. Walang bakas ng pagmamahal, walang bakas ng pagsisisi. Puro lamig at distansya. "I know," sagot ko. "And I'm not the same Rosario either."

Paglabas ko ng opisina niya, hindi ko napigilang mapaluha. Ang sakit pa rin pala. Ang sakit sakit pa rin.

Kinabukasan, habang naghihintay ako ng tawag mula sa Dominguez Group, nakatanggap ako ng isang text message mula sa isang unknown number. Isang picture. Picture ni Nathan, nakikipaghalikan sa ibang babae. At ang caption? "He's mine now. Stay away."