Sulyap ng Kahapon

Naramdaman ko ang lamig ng sahig sa aking pisngi. Ang sakit ng ulo ko'y parang binibiyak. Hindi ko maalala kung paano ako napunta rito, sa madilim at maruming bodega na ito. Ang tanging alam ko, may kirot sa puso ko na mas matindi pa sa kahit anong sakit ng katawan.

"Gising ka na pala." Ang boses na iyon… si Tony. Hindi ko siya nakikita, pero kilalang-kilala ko ang boses niya. Ang boses na minsan nang nagbigay sa akin ng pag-asa, ng pagmamahal, ng lahat. Ngayon, ang boses na iyon ay nagdadala lamang ng takot at pangamba.

Sinubukan kong bumangon, pero nakatali ang mga kamay ko sa isang lumang silya. Napatingin ako sa paligid. Mga kahon na puno ng alikabok, mga sirang kasangkapan, at ang amoy ng lumang kahoy at amag. Ito ba ang wakas ko? Dito na ba matatapos ang lahat?

"Bakit, Tony? Bakit mo ginagawa ito sa akin?" Halos pabulong kong tanong. Hindi ko maintindihan. Paano nangyari ito? Paano nagawang magbago ng ganito ang lalaking pinakamamahal ko?

Lumapit siya sa akin, lumuhod sa harap ko. Nakita ko ang kanyang mukha sa dilim. Walang bakas ng pagmamahal, walang kahit anong emosyon. Parang isang estranghero. "Hindi mo ba talaga alam, Erika? Pagkatapos ng lahat ng ginawa mo?"

"Anong ginawa ko?" Umiiyak na ako. Hindi ko alam ang pinagsasabi niya. Wala akong maalala na may ginawa akong masama sa kanya. "Mahal kita, Tony. Mahal na mahal kita."

Tumawa siya. Isang nakakatakot na tawa. "Mahal? Kung mahal mo ako, bakit mo ako niloko? Bakit mo ako pinagpalit sa iba?"

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Niloko? Pinagpalit? Hindi… hindi totoo ito. "Hindi kita niloko. Hindi ako nagtaksil sa'yo. Naniniwala ka ba sa mga kasinungalingan nila?"

"Nakita ko mismo, Erika. Nakita ko kayong magkasama. Huwag mo na akong lokohin pa." Ang mga mata niya ay puno ng galit at pagkamuhi.

Naalala ko ang gabing iyon. Ang party. Si Miguel… ang dating kaibigan. Hindi… hindi pwede. May mali. May hindi ako maalala. May nawawala.

"Tony, pakinggan mo ako. May mali dito. Hindi ko maalala ang lahat, pero alam kong hindi kita lolokohin. Please, maniwala ka sa akin."

Tumayo siya. "Huli na, Erika. Huli na para sa lahat. Sinayang mo ang pagkakataon mo."

Nakita ko ang kinuha niya sa kanyang bulsa. Isang baril. Kumalabog ang dibdib ko. Hindi… hindi niya gagawin ito. Hindi pwede.

"Tony, please… huwag mo itong gawin. Mahal kita. Patawarin mo ako kung may nagawa akong mali. Please…"

Hindi siya sumagot. Itinutok niya ang baril sa akin. Nakita ko ang luha sa kanyang mga mata. Pero hindi iyon luha ng pagmamahal. Luha iyon ng sakit at paghihiganti.

"Paalam, Erika." Ang huling salitang narinig ko bago pumutok ang baril.

Biglang nagdilim ang lahat. Wala akong maramdaman. Wala akong marinig. Wala akong maalala.

…

Nagising ako.

Hindi… panaginip lang ba ang lahat? Pero bakit ganito kasakit? Bakit parang totoo ang lahat?

Napatingin ako sa salamin. Isang babae ang nakita ko. Hindi ako ito. Iba ang mukha, iba ang katawan. Sino ako? Nasaan ako?

"Ma'am, gising na po pala kayo. Mabuti naman po at okay na kayo." Isang babaeng nakasuot ng uniporme ng katulong ang lumapit sa akin. "Hindi po kayo maalala ni Ma'am? Ikaw po si… si Ysabel."

Ysabel? Hindi… hindi ako Ysabel. Ako si Erika. Asawa ako ni Tony. Pero bakit ganito?

"Sino si Tony?" tanong ko.

Nagulat ang katulong. "Tony? Wala po kayong asawang Tony, Ma'am. Ang asawa niyo po ay si… si Don Bong."

Don Bong? Hindi… hindi pwede. May mali talaga. May malaking mali. Pero ano? Paano?

Biglang bumukas ang pinto. Isang lalaking may edad, gwapo pa rin sa kanyang edad, ang pumasok sa kwarto. "Ysabel, anak. Gising ka na pala. Kamusta ang pakiramdam mo?"

Anak? Hindi… hindi ako anak niya. Ako si Erika. Asawa ako ni Tony. Pero bakit tinatawag niya akong Ysabel? Bakit anak ang tawag niya sa akin?

"Bong…" sambit ko. Hindi ko alam kung bakit ko siya tinawag sa pangalan niya. Hindi ko siya kilala. Pero parang may bumubulong sa akin na tawagin ko siya sa pangalan niya.

Ngumiti siya. "Mabuti naman at maalala mo na ako. Akala ko tuluyan ka nang nakalimot."

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko. "Huwag kang mag-alala, Ysabel. Nandito lang ako. Aalagaan kita. Hinding-hindi kita pababayaan."

Pero hindi ako si Ysabel. Ako si Erika. At kailangan kong malaman kung ano ang nangyari. Kailangan kong malaman kung nasaan si Tony. Kailangan kong malaman kung bakit ako narito, sa katawan ng isang babaeng hindi ko kilala, sa buhay na hindi akin.

Bago pa ako makapagsalita, may sinabi siya na nagpatigil sa akin. Isang pangungusap na nagpabago sa lahat.

"Alam mo, Ysabel… may gusto akong sabihin sa'yo. Matagal ko na itong tinatago. Pero sa tingin ko, ito na ang tamang panahon para malaman mo ang totoo… ang totoo tungkol sa nakaraan mo."