Sikretong Ugnayan

Parang bombang sasabog ang dibdib ko sa kaba habang papalapit ako sa altar. Hindi dahil kinakasal ako – dahil nakita ko siya. Si Delfin, ang lalaking dapat ay hindi ko na nakita pang muli, nakaupo sa ikalawang row, nakatingin diretso sa akin.

Ako si Marga, at dapat masaya ako ngayon. Dapat ang iniisip ko ay ang pangako ng happily ever after kasama si Julian, ang lalaking pinili ng pamilya ko, ang lalaking nakatakda para sa akin. Pero paano kung ang happily ever after ko ay nakaupo lang doon, naghihintay?

Tatlong taon na ang nakalipas mula nang huling magkita kami ni Delfin. Tatlong taon kong sinubukan kalimutan ang mga halik, ang mga pangarap, ang lahat. Tatlong taon akong nagpakabait, sumunod sa mga gusto ng mga magulang ko. Tatlong taon… pero isang tingin lang niya kanina, parang bumalik lahat.

Lumaki ako sa isang prominenteng pamilya sa Makati. Kilala ang mga Dela Vega sa larangan ng real estate. Bata pa lang ako, alam ko na ang role ko: magpakasal sa isang lalaking makakatulong palakihin pa ang aming negosyo. Si Julian, anak ng mga Santillan, ang perpektong kandidato.

Nakilala ko si Delfin sa isang charity event. Volunteer siya, ako… pinilit lang sumama ng Mama ko. Simpleng pintor lang siya, walang apelyido na katumbas ng milyon. Pero sa mga mata niya, nakita ko ang mundo. Ang mundo na hindi ko nakikita sa loob ng mansion namin.

Naging sikreto ang lahat. Mga tagpong nakaw sa parke, mga halik sa ilalim ng ulan, mga pangarap na binuo sa kapehan. Alam naming mali, pero hindi namin mapigilan. Isa siyang rebelde, ako naman, gustong maging malaya.

Pero natapos ang lahat nang malaman ng pamilya ko. Galit, pagbabanta, pananakot – ginawa nila ang lahat para paghiwalayin kami. Pinadala ako sa ibang bansa, pinagbawalan makipag-usap sa kanya. At dahil mahal ko siya, sumunod ako. Para hindi siya mapahamak.

Ngayon, nandito siya. Sa kasal ko. Bakit? Ano ang gusto niyang gawin? Ang mas importante, ano ang gagawin ko?

Naramdaman kong humigpit ang hawak ni Papa sa braso ko. “Ngumiti ka, Marga. Huwag mong sirain ang araw na ito.”

Ngumiti ako, pilit. Pero sa isip ko, isang tanong lang ang paulit-ulit: tatakas ba ako?