Waltz sa Intramuros

Ang lamig ng kamay ko. Parang yelo. Pinagpapawisan din ako kahit pa naka-aircon ang buong suite ng Manila Hotel. Tinitigan ko ang reflection ko sa salamin. Ang ganda ng gown na pinasuot sa akin ni Mama. Kulay ivory, simple pero elegante. Parang hindi ako.

"Abby, anak, ready ka na ba?" Tanong ni Mama mula sa labas ng banyo. Boses niya'y punong-puno ng excitement.

"O-opo, Ma," sagot ko. Pero ang totoo, gustong-gusto kong tumakbo. Tumakas. Magtago sa ilalim ng kama at hindi na lumabas pa.

Pero hindi pwede. Alam ko 'yun. Utang na loob ko 'to sa pamilya namin. Ang kasal ko kay Roberto 'Raffy' Madrigal ay hindi lang simpleng kasalan. Ito'y pagsasanib ng dalawang pinakamakapangyarihang angkan sa bansa. At ang kapalit ng 'pabor' na ito ay ang kalayaan ko.

Lumabas ako ng banyo. Nakangiti si Mama. Pero alam kong may lungkot din sa mga mata niya. Alam niya kung gaano kahirap 'to para sa akin.

"Ang ganda-ganda mo, anak," sabi niya, sabay yakap sa akin. "Magiging masaya ka, Abby. Tiwala lang."

Sana nga. Sana maging masaya ako.

Bumaba kami sa lobby ng hotel. Andun na si Papa, kasama si Raffy at ang pamilya niya. Nakita ko ang mga mata ni Raffy. Walang bahid ng kahit anong emosyon. Para bang isa lang itong business transaction para sa kanya.

Nilapitan kami ni Raffy. Ngumiti siya sa akin. Isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata.

"You look beautiful, Thea," sabi niya. Ang boses niya'y malamig, parang gabi ng Pasko.

"Thank you," sagot ko. Pilit akong ngumiti.

Sumakay kami sa isang Rolls Royce. Ako at si Raffy sa likod. Tahimik lang kami buong biyahe papuntang Intramuros. Dun gaganapin ang engagement party. Sa Fort Santiago mismo.

Habang binabagtas namin ang mga kalsada ng Maynila, naalala ko si Miggy. Si Joel 'Miggy' Rodriguez. Ang childhood best friend ko. Ang taong pinangarap kong makasama habang buhay. Pero iniwan niya ako. Umalis siya papuntang States para mag-aral. Walong taon na ang nakalipas.

Nasaan kaya siya ngayon? Naaalala pa kaya niya ako?

"Malayo ang iniisip mo," biglang sabi ni Raffy. Nagulat ako.

"Ah, wala naman," sagot ko. "Iniisip ko lang kung paano ko masusuklian ang kabutihan ng pamilya mo."

Tumango lang si Raffy. Hindi na siya nagsalita pa.

Mabilis kaming nakarating sa Fort Santiago. Ang ganda ng lugar. Pinalamutian ng mga ilaw at bulaklak. Pero hindi ko ma-appreciate. Para akong isang preso na ikinulong sa isang golden cage.

Maraming tao. Mga negosyante, politiko, at mga kilalang personalidad sa lipunan. Lahat sila nakatingin sa amin. Naghihintay ng aming pagdating.

Inalalayan ako ni Raffy pababa ng sasakyan. Hinawakan niya ang kamay ko. Ang lamig ng kamay niya. Parang yelo.

Ipinasok kami sa loob ng Fort Santiago. Naghihintay na ang mga magulang namin sa altar na itinayo sa gitna ng plaza.

Nagsimula nang tumugtog ang orkestra. Isang klasikong waltz. Inalalayan ako ni Raffy papunta sa altar. Habang naglalakad kami, nakita ko ang isang pamilyar na mukha sa crowd.

Napatigil ako. Hindi ako pwedeng magkamali. Si Miggy 'yun.

Nakatingin siya sa akin. Punong-puno ng pagtataka at sakit ang mga mata niya.

Binitiwan ni Raffy ang kamay ko. "May problema ba?" tanong niya.

Hindi ako makasagot. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Nakatingin lang ako kay Miggy. Naghihintay ng kahit anong senyas.

Biglang ngumiti si Miggy. Isang ngiting hindi ko makakalimutan. Isang ngiting nangangako ng pagliligtas.

At pagkatapos, tumalikod siya at naglakad palayo. Nawala siya sa crowd.

Naiwan akong nakatulala. Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng lahat ng ito. Pero alam ko, sa puso ko, na hindi pa tapos ang lahat.

"Thea?" tawag ni Raffy. "Anong nangyayari?"

Lumingon ako kay Raffy. Tinitigan ko siya sa mga mata. At sa unang pagkakataon, nakaramdam ako ng tapang.

"Hindi ko 'to kayang gawin, Raffy," sabi ko. "Hindi ako pwedeng magpakasal sa'yo."