Ang Pangako sa Hacienda Azul

Bakit ba kasi kailangan ko pang magpanggap na fiancée ni Joaquin? Iyan ang tanong na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko habang nakatayo ako sa gitna ng ballroom, napapaligiran ng mga taong hindi ko naman kilala. Ang mga ilaw ay kumikinang, ang musika ay halos nakabibingi, at ang amoy ng mamahaling pabango ay halos nakakasakal. Pero mas nakakasakal ang kasinungalingang pilit kong pinapaniwalaan ng lahat.

Ako si Fatima Luna, isang simpleng probinsyana na napadpad sa mundo ng mga bilyonaryo dahil sa isang utang na loob—o mas tama sigurong sabihin, dahil sa desperasyon ng pamilya ko. Ang Hacienda Azul, ang mansyon kung saan ginaganap ang engagement party na ito, ay pag-aari ng mga Elizalde, isa sa pinakamayayamang pamilya sa Pilipinas. At si Joaquin Elizalde, ang lalaking ipinakilala sa lahat bilang fiancé ko, ang tagapagmana ng kanilang imperyo.

“Fatima, are you alright?” Tanong ni Joaquin, ang boses niya ay bahagyang nakapagpagulat sa akin. Nakatayo na pala siya sa harap ko, ang mga mata niya ay nag-aalala. Sa malapitan, mas lalo kong nakikita ang gwapo niyang mukha. Matangos ang ilong, makapal ang kilay, at may kakaibang kislap sa mga mata. Kung hindi ko lang alam na isa itong malaking kasinungalingan, baka naniwala pa ako sa kanya.

“Oo naman,” sagot ko, pilit na ngumiti. “Medyo napagod lang ako.”

“Halika, umupo muna tayo,” alok niya at inakay ako papunta sa isang bakanteng sofa sa gilid ng ballroom. Umupo ako, at agad kong naramdaman ang ginhawa. Ang sofa ay malambot at ang lamig ng aircon ay nakakarelax.

“Thank you,” sabi ko.

“Don’t mention it,” sagot niya. “Alam kong hindi ka sanay sa ganitong klaseng okasyon.”

Tumango ako. Hindi talaga ako sanay. Lumaki ako sa probinsya, kung saan ang pinakamagarbong okasyon ay ang fiesta ng barangay. Dito, lahat ay parang nasa isang soap opera. Ang mga babae ay nagtataasan ng heels at ang mga lalaki ay nagsusuot ng mamahaling suit. Lahat ay nagpapanggap na masaya, pero ramdam ko ang tensyon sa hangin.

“So,” panimula ni Joaquin, “kamusta ang pag-aaral mo?”

Napabuntong-hininga ako. Isa pa ito sa mga kasinungalingang kailangan kong panindigan. Ang totoo, hindi ako nakapag-aral ng kolehiyo dahil walang pera ang pamilya ko. Pero sa deal na pinasok namin ni Joaquin, kailangan kong magpanggap na nag-aaral ako ng business administration sa isang sikat na unibersidad sa Maynila.

“Okay naman,” sagot ko. “Mahirap pero kinakaya.”

“Good,” sabi niya. “Kailangan mong maging handa sa responsibilidad na naghihintay sa’yo.”

Responsibilidad? Oo, tama siya. Ang pagpapanggap na fiancée niya ay isang malaking responsibilidad. Kailangan kong panindigan ang papel na ito sa loob ng isang taon. Sa loob ng isang taon, kailangan kong magpanggap na mahal ko siya, na gusto kong magpakasal sa kanya, na handa akong maging bahagi ng pamilya Elizalde.

“Alam mo, Fatima,” sabi ni Joaquin, lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko. “Gusto kong magpasalamat sa’yo.”

Nagulat ako sa ginawa niya. Hindi kami nag-uusap tungkol sa personal na bagay. Ang usapan namin ay palaging tungkol sa kung ano ang dapat naming sabihin sa harap ng ibang tao, kung paano namin dapat ipakita ang aming sarili bilang isang engaged couple.

“Para saan?” tanong ko.

“Para sa pagtulong sa akin,” sagot niya. “Alam kong hindi madali para sa’yo ang gawin ito, pero malaking tulong ka sa akin.”

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Hindi ko alam kung totoo ba ang sinasabi niya o isa lamang itong parte ng pagpapanggap namin. Pero isang bagay ang sigurado ako: nagsisimula na akong malito.

Bakit niya kailangan ang tulong ko? Ano ang tunay niyang motibo? At bakit parang may kakaiba akong nararamdaman tuwing malapit siya sa akin?

Biglang may lumapit sa amin. Isang matandang babae na may mataray na mukha. Nakasuot siya ng isang eleganteng gown at may mga alahas na kumikinang.

“Joaquin, hijo,” sabi niya, ang boses niya ay matinis at parang nang-iinsulto. “Sino itong kasama mo? Hindi ko siya kilala.”

Napatingin si Joaquin sa akin, halatang nag-aalangan. “Lola, siya si Fatima Luna,” sagot niya. “Ang fiancée ko.”

Nanlaki ang mga mata ng matanda. “Fiancée?” tanong niya. “Hindi kita maintindihan. Kailan pa nangyari ito? At bakit hindi ko alam?”

Bago pa makasagot si Joaquin, nagsalita na ako.

“Magandang gabi po,” sabi ko, pilit na ngumiti. “Ikinagagalak ko pong makilala kayo.”

Tiningnan ako ng matanda mula ulo hanggang paa, na parang sinusuri ang aking pagkatao. “Hindi ako naniniwala,” sabi niya. “Hindi ka bagay sa pamilya Elizalde. May itinatago ka, at aalamin ko kung ano iyon.”

Bago pa ako makasagot, hinila na ako ng matanda palayo kay Joaquin. “Halika, hija,” sabi niya. “May gusto akong itanong sa’yo.”

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari. Pero isang bagay ang alam ko: ang pagpapanggap na ito ay hindi magiging madali. At ang matandang babae na ito ay magiging isa sa mga pinakamalaking hadlang sa aking daan.

Hinila niya ako papasok sa isang silid na hindi ko alam kung saan papunta. Ang silid ay madilim at ang tanging ilaw ay nanggagaling sa labas ng bintana. Ang mga dingding ay puno ng mga lumang larawan at ang amoy ng alikabok ay nakakairita sa ilong.

“Umupo ka,” utos niya.

Sumunod ako. Umupo ako sa isang lumang silya na parang bibigay anumang oras.

Tiningnan niya ako ng masinsinan. “Sabihin mo sa akin ang totoo,” sabi niya. “Bakit ka nagpapanggap na fiancée ni Joaquin?”

Natahimik ako. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag ang sitwasyon ko nang hindi ibinubunyag ang sikreto ng pamilya ko.

“Hindi ako nagpapanggap,” sagot ko sa wakas.

Tumawa siya. “Huwag mo akong lokohin,” sabi niya. “Alam ko ang mga katulad mo. Mga babaeng naghahabol sa pera at kapangyarihan. Pero hindi ako papayag na magtagumpay ka. Sisiguraduhin kong mawawala ka sa buhay ni Joaquin.”

Kinabahan ako sa sinabi niya. Ramdam ko ang galit niya at ang determinasyon niyang sirain ako.

“Hindi ko maintindihan kung bakit mo ito ginagawa,” sabi ko.

“Dahil mahal ko ang apo ko,” sagot niya. “At hindi ako papayag na mapunta siya sa isang babaeng katulad mo.”

Tumayo siya at lumapit sa akin. “Makikinig ka sa akin,” sabi niya. “Layuan mo si Joaquin. Kung hindi, sisiguraduhin kong pagsisisihan mo ang araw na nakilala mo siya.”

Bago pa ako makasagot, may biglang pumasok sa silid. Si Joaquin.

“Lola, ano ang ginagawa mo dito?” tanong niya, ang boses niya ay nag-aalala.

“Wala,” sagot ng matanda. “Nag-uusap lang kami ni Fatima.”

Tiningnan ako ni Joaquin. “Fatima, okay ka lang?” tanong niya.

Tumango ako. “Oo,” sagot ko.

Lumapit si Joaquin sa akin at hinawakan ang kamay ko. “Halika, umalis na tayo dito,” sabi niya. “Kailangan na nating bumalik sa party.”

Tumayo ako at sumama sa kanya. Bago kami umalis sa silid, tiningnan ko ang matanda. Nakita ko sa mga mata niya ang galit at ang pagbabanta.

Habang naglalakad kami pabalik sa ballroom, hindi ko mapigilang mag-alala. Ano ang gagawin ng matandang babae na iyon? Paano ko mapoprotektahan ang sarili ko at ang pamilya ko?

Pagbalik namin sa ballroom, nakita namin ang lahat ng mga mata ay nakatingin sa amin. Parang may nangyari habang wala kami.

“Anong nangyari?” tanong ko kay Joaquin.

Napabuntong-hininga siya. “May problema tayo,” sagot niya. “May nagpakalat ng balita tungkol sa nakaraan mo.”

Nanlaki ang mga mata ko. Paano nangyari iyon? Sino ang nagpakalat ng balita? At ano ang gagawin ko ngayon?

Bago pa ako makasagot, may lumapit sa amin. Isang lalaki na nakasuot ng mamahaling suit. May hawak siyang mikropono.

“Magandang gabi po sa lahat,” sabi niya. “Mayroon po akong mahalagang anunsyo.”

Tiningnan niya ako. “Fatima Luna,” sabi niya. “May gusto po akong itanong sa inyo. Totoo bang…”

Hindi ko na narinig ang sumunod niyang sinabi. Ang tanging alam ko, ang mundo ko ay biglang gumuho. Ang kasinungalingang pilit kong pinapaniwalaan ng lahat ay malapit nang mabunyag. At wala akong ideya kung paano ko ito haharapin.

Ang totoo tungkol sa aking nakaraan—ang dahilan kung bakit kailangan kong magpanggap sa mundong ito ng mga bilyonaryo—ay malapit nang isiwalat sa harap ng lahat. At alam kong wala nang babalik sa dati.