พันธนาการรัก บัลลังก์เลือด

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวกลางความมืด ลลิตาผงะถอยหลัง หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือร่างของ 'ภัทร' ล้มลงกองกับพื้นด้วยบาดแผลฉกรรจ์ มือของเดชาที่จับปืนสั่นน้อยๆ ทว่าแววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว

“เพราะฉันรักเธอ ลลิตา... รักมากจนไม่อาจทนเห็นเธออยู่กับคนทรยศแบบนั้น” เดชาพึมพำ เสียงของเขาแหบพร่า แต่เปี่ยมไปด้วยความคลั่งไคล้ที่ผิดปกติ เขาค่อยๆ ลดปืนลง แต่ไม่ได้วางมัน มือยังคงประคองปืนไว้แนบกาย ราวกับจะพร้อมใช้งานได้ทุกเมื่อ

ลลิตารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ภาพของภัทรที่นอนจมกองเลือดยังคงติดตา ภาพของคฤนย์ที่เธอเคยหวาดกลัว ภาพของเดชาที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมปืนในมือ ทุกอย่างถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะยืนไม่อยู่

“คุณ... คุณทำอะไร” เสียงของเธอสั่นเครือ “นั่นไม่ใช่ภัทร... คุณหลอกฉัน”

“เขาไม่ใช่ภัทรที่เธอรักอีกต่อไปแล้ว” เดชายิ้มเย็น “เขาคือคนที่ฉันส่งไปเป็นเหยื่อล่อต่างหาก... เพื่อให้เธอได้เห็นความจริงว่าใครคือคนที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ”

ความหมายของคำพูดนั้นเสียดแทงลลิตาจนจุก “คุณ... คุณฆ่าเขา... เพื่อฉันงั้นเหรอ” ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ

“ฉันต้องทำ” เดชายืนยัน “เพื่อพิสูจน์ว่าความรักของฉันยิ่งใหญ่แค่ไหน... ว่าฉันจะปกป้องเธอจากทุกสิ่งได้”

“แต่... แต่คุณกำลังทำร้ายฉัน!” ลลิตาร้องออกมา น้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณกำลังบังคับฉัน... คุณกำลังทำให้ฉันกลัว!”

“ความกลัวจะทำให้เธอเข้มแข็ง” เดชาก้าวเข้ามาใกล้ “และเมื่อเธอเข้มแข็งพอ เธอจะเข้าใจ... เธอจะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงทำแบบนี้”

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านหลังกลุ่มคนในงานเลี้ยงที่เริ่มแตกตื่น พวกเขากระซิบกระซาบกันด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าของเดชาแข็งกร้าวขึ้น เขาหันไปมองทางต้นเสียง ก่อนจะหันกลับมาทางลลิตา

“ถึงเวลาแล้ว ลลิตา” เขาพูดเสียงเฉียบขาด “เราต้องไปจากที่นี่”

“ไม่! ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!” ลลิตาปัดมือของเขาที่พยายามจะคว้าแขนเธอ “คุณฆ่าคน! คุณเป็นฆาตกร!”

“เธอจะเลือกอยู่กับอดีตที่เจ็บปวด หรือจะเลือกอนาคตที่ฉันมอบให้” เดชาถาม เสียงของเขาเริ่มดังขึ้น “เลือกให้ดี ลลิตา... เพราะฉันจะไม่อดทนอีกต่อไป”

ก่อนที่ลลิตาจะได้ตอบอะไร ประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงโปร่งของคฤนย์ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง ทอดมองมายังลลิตาที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างเดชา เขาเห็นเลือดที่เปรอะเสื้อของ 'ภัทร' และเห็นท่าทางที่คุกคามของเดชา

“ลลิตา...” เสียงของคฤนย์เย็นยะเยือก “แกมาทำอะไรกับไอ้สารเลวคนนี้”

เดชาหัวเราะในลำคอ “มาทวงของของผมคืนไงล่ะ คฤนย์”

“ของแก? อย่ามาพูดจาเหลวไหล” คฤนย์ก้าวเข้ามา ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยอันตราย “เธอไม่ใช่ของใครทั้งนั้น... นอกจากของฉัน”

“เธอเคยเป็นของฉัน... และเธอก็จะกลับมาเป็นของฉันอีกครั้ง” เดชายกปืนขึ้นเล็งไปที่คฤนย์

“หยุดนะ!” ลลิตาร้องเสียงหลง เธอพุ่งเข้าไปขวางระหว่างเดชากับคฤนย์ “อย่าทำอะไรทั้งนั้น!”

คฤนย์มองลลิตาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความโกรธ ความเจ็บปวด และความสงสัยปนเปกันไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องปกป้องเดชา

“หลีกไป ลลิตา” คฤนย์สั่งเสียงเข้ม

“ไม่!” ลลิตายืนกราน “ถ้าคุณจะทำร้ายเขา ฉันก็จะอยู่ตรงนี้!”

เดชายิ้มกว้าง “เห็นไหมล่ะ คฤนย์... เธอเลือกฉัน”

“ปากดี!” คฤนย์ตะคอก ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เดชา

แต่ก่อนที่หมัดของคฤนย์จะถึงตัวเดชา ลลิตาก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่เธอคิดว่าถูกต้อง เธอผลักคฤนย์ออกไปอย่างแรง แล้วหันไปคว้าปืนจากมือของเดชามาอย่างรวดเร็ว

“พอได้แล้ว!” เธอตะโกนเสียงดัง มือที่จับปืนสั่นเทา “ฉันไม่ต้องการให้ใครตายอีกแล้ว!”

ทุกคนหยุดนิ่ง มองลลิตาด้วยความตกตะลึง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่ก็มีความเด็ดเดี่ยวที่ยากจะหาใครเหมือน

“ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง” เธอบอก ก่อนจะหันปืนไปทาง...

**“คฤนย์...”**

เสียงของเธอดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่คมกริบ ราวกับคมดาบที่พร้อมจะกรีดแทง หัวใจของคฤนย์ราวกับถูกบีบอัดจนแทบหยุดเต้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมลลิตาถึงเล็งปืนมาที่เขา

“ลลิตา... แกกำลังทำอะไร” เขาถามเสียงสั่น

“ฉันขอโทษ...” น้ำตาของลลิตาไหลพราก “แต่... ฉันต้องปกป้องเขา”

เธอเงื้อปืนขึ้น... และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงปืนอีกนัดก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของคฤนย์! คราวนี้ไม่ใช่เดชา ไม่ใช่ลลิตา... แต่เป็นหญิงสาวลึกลับที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบก่อนหน้านี้ เธอสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าซ่อนอยู่ภายใต้เงาของฮู้ด และในมือของเธอ คือปืนที่เพิ่งจะลั่นไก! คฤนย์เซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นอย่างหมดแรง...

“คฤนย์!” ลลิตาร้องออกมาด้วยความตกใจ เธอทิ้งปืนที่อยู่ในมือทันที พุ่งเข้าไปหาคฤนย์ที่นอนแน่นิ่ง

เดชายืนอึ้ง มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา ส่วนหญิงสาวปริศนาก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

“ใคร... ใครคือเธอ!” เดชาตะคอกถามหญิงสาวปริศนา

หญิงสาวปริศนาไม่ตอบ เพียงแต่หันมามองเดชาด้วยแววตาที่เย็นชา ก่อนที่เธอจะค่อยๆ หมุนตัว และก้าวหายเข้าไปในเงามืดของคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความโกลาหลและความตายเอาไว้เบื้องหลัง...