พันธนาการรัก บัลลังก์เลือด

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง หนักหน่วงและเร่งเร้ากว่าเดิม ราวกับจะทลายบานประตูให้พังลงมา ชายปริศนาที่ยืนอยู่ด้านนอก ไม่รอคำตอบใดๆ เขาผลักประตูเข้ามาอย่างแรง บานประตูไม้สักเนื้อดีแง้มออกเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยเงาของหมวกปีกกว้าง แต่สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา

“ใคร…คุณต้องการอะไร” เสียงของเดชาแหบพร่า เขาก้าวออกมาขวางหน้าลลิตาไว้ พร้อมกับยกปืนที่ซ่อนอยู่ขึ้นเล็งไปที่ผู้มาเยือน

ชายปริศนาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เยียบเย็นและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ข้ามาทวงสิ่งที่ควรเป็นของข้า… และเจ้า ลลิตา คือสิ่งที่ข้าตามหา”

คำพูดนั้นทำให้ลลิตาตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมาจากอก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมทุกคนถึงต้องการตัวเธอ?

“อย่าเข้ามานะ!” เดชาตะโกนเสียงดัง “เธอคือคนที่ฉันรัก ฉันไม่มีวันปล่อยให้เธอไปกับใครหน้าไหนทั้งนั้น”

“ความรักงั้นหรือ?” ชายปริศนาพ่นคำนั้นออกมาอย่างดูแคลน “สิ่งที่แกเรียกว่าความรัก มันก็แค่ภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นจากความเห็นแก่ตัว… และฉันจะทำให้เธอเห็นความจริง”

ทันใดนั้น คฤนย์ที่นั่งอยู่บนรถเข็น ก็หมุนตัวเข้ามาเผชิญหน้ากับชายปริศนา เขาจ้องมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “แก… แกคือใครกันแน่? ทำไมแกถึงรู้จักชื่อลลิตา?”

ชายปริศนาหันไปมองคฤนย์ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นอีก “นาย… คงเป็นคฤนย์สินะ ชายผู้ได้รับทุกสิ่งไปจากข้า… รวมถึงผู้หญิงที่ข้ารัก”

“ผู้หญิงที่แก… หมายถึงใคร?” คฤนย์ถามเสียงสั่นเครือ

“ภัทร… ไม่สิ… เขาไม่ใช่ภัทร” หญิงสาวปริศนาที่ยืนอยู่เงียบๆ ตลอดเวลากล่าวขึ้นเสียงเบา “เขาคือคนที่ถูกคนอื่นพรากทุกอย่างไป… รวมทั้งความทรงจำ”

“เธอรู้เรื่องทั้งหมดสินะ!” คฤนย์หันไปมองหญิงสาวปริศนาด้วยความตื่นตระหนก

“ใช่… และถึงเวลาที่ความจริงทั้งหมดจะต้องเปิดเผย” หญิงสาวปริศนาตอบ สายตาของเธอจับจ้องไปที่ชายปริศนา “คุณ… พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันแล้วหรือยัง?”

ชายปริศนาหันกลับมาเผชิญหน้ากับลลิตาอีกครั้ง “ลลิตา… เธอจำฉันไม่ได้เลยหรือ? ทั้งๆ ที่เราเคย… เคยอยู่ด้วยกัน”

ความทรงจำบางส่วนที่เลือนราง เริ่มผุดขึ้นมาในหัวของลลิตา รอยยิ้มอบอุ่นของผู้ชายคนหนึ่ง… เสียงหัวเราะ… อ้อมกอดที่คุ้นเคย… แต่ใบหน้าของเขา… ใบหน้าของชายปริศนาที่อยู่ตรงหน้า ไม่เหมือนกับภาพในความทรงจำของเธอเลย

“ไม่… ฉันไม่เคยรู้จักคุณ!” ลลิตาตะโกนเสียงดัง น้ำตาเริ่มคลอ

“โกหก!” ชายปริศนาตะคอก “เธอกำลังโกหก! ฉันรู้ว่าเธอจำฉันได้… จำฉันได้ดีเลยล่ะ!”

“พอได้แล้ว!” เดชาแทรกขึ้นมา “เธอจะมาทำอะไรที่นี่? ไม่มีใครยอมให้เธอเอาลลิตาไปได้ทั้งนั้น!”

“แกมันก็แค่หมาป่าที่หิวโหย… ที่พยายามจะครอบครองสิ่งที่แกไม่เคยคู่ควร” ชายปริศนาหันมามองเดชาอย่างเหยียดหยาม “แล้วเจ้าหมาแก่… คฤนย์… ถึงเวลาที่แกจะต้องชดใช้ทุกอย่างที่ทำไว้กับข้าแล้ว”

สิ้นเสียง ชายปริศนาชักปืนออกมาจากเสื้อโค้ทอย่างรวดเร็ว ลำกล้องปืนสีดำเงาวาวสะท้อนแสงไฟสลัวในห้อง เขาเล็งไปที่คฤนย์

“ไม่นะ!” ลลิตาร้องออกมา

ก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัว ชายปริศนาเหนี่ยวไก! เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้อง

แต่คนที่ถูกยิง… ไม่ใช่คฤนย์

ร่างของเดชาทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากหน้าอกของเขา ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา

“เดชา!” ลลิตาร้องลั่น พุ่งเข้าไปหาเขา

“ทำไม… ทำไมแกถึงยิงฉัน!” เดชาตะโกนถามอย่างเจ็บปวด

ชายปริศนายิ้มเย็น “ข้าบอกแล้วไง… ว่าจะทำให้เธอเห็นความจริง… ความจริงที่ว่า… ไม่มีใครปกป้องเธอได้… แม้แต่ไอ้คนที่รักเธอข้างเดียวอย่างแก”

ลลิตาเงยหน้าขึ้นมองชายปริศนาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและหวาดกลัว “ทำไม… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้!”

“เพราะฉันรักเธอ… และฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากเธอไปจากฉันอีก” ชายปริศนากล่าวพร้อมกับยื่นมือออกไปหาลลิตา “มาหาฉัน… มาเป็นของฉัน… ที่ๆ เธอควรจะอยู่…”

ลลิตากระโดดถอยหลังสุดแรงเกิด สายตาของเธอเหลือบไปเห็นร่างของคฤนย์ที่นั่งนิ่งอยู่บนรถเข็น แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง

“เธอ… จะต้องเลือก” เสียงกระซิบของชายปริศนาดังขึ้นมาอีกครั้ง “เลือกว่าจะอยู่กับฉัน… หรือจะยอมจมปลักอยู่กับอดีตที่เน่าเฟะ… เลือกซะ… ลลิตา”

หญิงสาวปริศนาที่ยืนมองเหตุการณ์มาตลอด เดินเข้ามาใกล้ลลิตา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเห็นใจ “ลลิตา… ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง… ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม”

ทันใดนั้น ประตูอีกบานของห้องพักลับ ก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของ นลิน ที่ยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่สายตาของเธอกลับเต็มไปด้วยบางสิ่งที่ลลิตาไม่สามารถเข้าใจได้

“ฉันมาแล้ว… ลลิตา” นลินกล่าวเสียงเรียบ “ถึงเวลาที่เราจะต้องสะสางเรื่องทั้งหมดกันแล้ว”

ลลิตาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นี่มันอะไรกัน? ทำไมทุกคนถึงปรากฏตัวออกมาในเวลาเดียวกัน? และเธอ… จะต้องทำอย่างไรต่อไป?