พันธนาการรัก บัลลังก์เลือด

เสียงโทรศัพท์ที่ดังแทรกความตึงเครียดเข้ามา ราวกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของโชคชะตา คฤนย์ชะงักไป ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววอำมหิต บัดนี้กลับสะท้อนภาพของภัทรที่ลอยเด่นอยู่บนหน้าจออย่างน่าสะพรึงกลัว

"ภัทร..." เสียงของลลิตาแหบพร่า หลุดออกจากริมฝีปากที่ซีดเผือด เธอไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น ภาพนั้นคมชัดเกินกว่าจะเป็นเพียงภาพลวงตา เสียงนั้นก็เช่นกัน แม้จะผ่านคลื่นสัญญาณอันห่างไกล แต่ก็ก้องกังวานจนเหมือนอยู่ตรงหน้า

"ไง ลลิตา" เสียงภัทรดังขึ้น ชัดเจน นุ่มนวลเหมือนเคย แต่แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันที่ทำให้หัวใจของลลิตาบีบรัด "คิดถึงฉันบ้างไหม?"

คฤนย์สะบัดหน้ามองลลิตาอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหึงหวงที่ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง เขาคาดเดาไม่ได้ว่าภัทรจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น เขายังปรากฏตัวในรูปแบบที่น่าสงสัยเช่นนี้

"แก... แกมันตัวปลอม!" คฤนย์ตะคอก เสียงแหบห้าวด้วยความเดือดดาล แต่ลลิตากลับส่ายหน้าช้าๆ ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ภาพบนหน้าจอ ราวกับว่าโลกทั้งใบได้หยุดหมุน

"ไม่จริง... ภัทรของฉัน..." เธอพึมพำ แต่คำพูดนั้นขาดความมั่นใจ คำพูดของคฤนย์ที่ว่า 'แกมันตัวปลอม' ช่างบาดลึก และคำพูดของภัทรที่ว่า 'คิดถึงฉันบ้างไหม?' ก็ยิ่งทำให้เธอสับสน

หญิงสาวปริศนาที่ยืนสงบนิ่งอยู่ก่อนหน้านี้ ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องไปที่โทรศัพท์ในมือคฤนย์ ก่อนจะหันไปมองลลิตาด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง เธอไม่แสดงท่าทีประหลาดใจ แต่กลับมีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

"ดูเหมือนเรื่องมันจะซับซ้อนกว่าที่คิดนะ คฤนย์" เธอกล่าวเสียงเรียบ แต่ในน้ำเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความสนุกสนานอย่างเห็นได้ชัด

เดชาที่ยืนอยู่ห่างๆ มองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือที่กำหมัดแน่นจนกระดูกข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่เคยคาดคิดว่าภัทรจะยังมีชีวิตอยู่จริง ช็อคยิ่งกว่าตอนที่เห็นลลิตาถูกแทงเสียอีก เขาเหลือบมองลลิตา เห็นแววตาที่สับสนและหวาดหวั่นของเธอ ทำให้ความรู้สึกผิดและความปรารถนาที่จะปกป้องยิ่งทวีคูณ

"ลลิตา" เดชาเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พยายามจะก้าวเข้าไปหา แต่คฤนย์กลับหันมาตวาดเสียงดัง

"อย่าเข้ามา!" คฤนย์ตะโกน พลังอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับพายุ ถึงแม้จะอยู่ในสภาพบาดเจ็บ แต่ความอันตรายของเขาก็ยังคงเต็มเปี่ยม "แกเป็นใครกันแน่! ภัทร หรือว่าคนที่ส่งแกมา!"

ภาพบนหน้าจอของภัทรเปลี่ยนไปเป็นวิดีโอคอล หญิงสาวปริศนาเดินเข้ามาใกล้คฤนย์ ยื่นมือออกไปแตะหน้าจอ ทำให้ภาพของภัทรขยายใหญ่ขึ้น ลลิตาเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอชัดเจนขึ้น

"นี่... นี่มัน..." เสียงของเธอติดขัด

บนหน้าจอ ปรากฏภาพของภัทรที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ถูกล่ามโซ่ไว้กับผนัง แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น คือใบหน้าของเขา บัดนี้มีรอยแผลเป็นยาวเหยียดจากขมับจรดคาง เหมือนถูกของมีคมกรีดอย่างโหดร้าย และดวงตาคู่นั้น... ไม่มีความสดใส หรือแม้แต่ความทรงจำใดๆ หลงเหลืออยู่ มีเพียงแววตาว่างเปล่าและหวาดกลัว

"คนที่ลลิตารัก..." หญิงสาวปริศนากล่าวเสียงเย้ยหยัน "...มันตายไปแล้วเมื่อนานมาแล้ว"

คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของลลิตา เธอทรุดตัวลงคุกเข่า น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่สามารถกลั้นเสียงสะอื้นไว้ได้ ภัทรของเธอ... คนที่เธอรักสุดหัวใจ... ตายไปแล้วจริงๆ หรือ?

คฤนย์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความโกรธแค้นที่เคยมีต่อภัทรเริ่มจางลงไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนยิ่งกว่า เขาเคยคิดว่าภัทรเป็นคู่แข่ง แต่ตอนนี้... เขาไม่แน่ใจอีกต่อไป

"ใคร... ใครทำแบบนี้กับเขา!" คฤนย์คำราม เสียงเต็มไปด้วยความเดือดดาลที่พุ่งเป้าไปที่หญิงสาวปริศนา

หญิงสาวปริศนายักไหล่ "คนที่ไม่ต้องการให้เขาจำอะไรได้อีกต่อไปไงล่ะ..." เธอกล่าวพลางปัดผมที่ปรกหน้าปรกตาของภัทรบนหน้าจอออกไป "และบางที... คนที่อยากจะลบทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับ 'ภัทร' ออกไปจากชีวิตของลลิตาด้วย"

เธอหันมาสบตาคฤนย์อย่างท้าทาย "แล้วดูเหมือนว่า... เราจะมีเป้าหมายเดียวกันนะ"

เดชาที่เห็นสภาพของลลิตา ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาพุ่งตรงเข้าไปหาลลิตา หวังจะเข้าไปปลอบประโลม แต่ทันทีที่เขาขยับ คฤนย์ก็ชักปืนที่ซ่อนไว้ในเสื้อออกมายิงใส่เดชา แต่หญิงสาวปริศนาไวกว่า เธอกระชากแขนคฤนย์ ทำให้ปืนพุ่งเป้าไปที่เพดานแทน

"อย่าเพิ่งฆ่าเขา" หญิงสาวปริศนากล่าวเสียงเฉียบขาด "เขายังมีประโยชน์มากกว่านั้น"

เธอหันกลับมามองลลิตาอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกลับกลายเป็นรอยยิ้มที่เย็นยะเยือกและน่าขนลุก

"ตอนนี้... ลลิตา" เธอกล่าว "เธอจะเลือกใคร? จะเลือกคนที่เคยรักเธอ... ที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงเปลือกที่ว่างเปล่า... หรือจะเลือกคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ... ที่พร้อมจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้เธอ... แม้จะต้องแลกมาด้วยเลือดและความแค้น..."

ก่อนที่ลลิตาจะทันได้เอ่ยตอบ เสียงโทรศัพท์ของคฤนย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายเรียกเข้าที่ไม่แสดงชื่อ แต่มีภาพพื้นหลังที่คุ้นตาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... ภาพของคฤหาสน์อิทธิฤทธิ์อันโอ่อ่า ที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง

และแล้ว... ประตูบ้านพักลับของเดชา ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้... ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายและอันตรายระหว่างลลิตา, คฤนย์, เดชา และหญิงสาวปริศนา

"ฉันมาทวงในสิ่งที่ฉันควรจะได้คืน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากปากของบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู...