Mga Mata ng Tag-Ulan

“Hindi pwede, Ma.”

Umalingawngaw ang boses ko sa loob ng malaki at magarbo naming bahay sa Ayala Alabang. Halos hindi ko na makilala ang sarili ko dahil sa tono ko—punong-puno ng pagtutol at galit.

“Rica Carla, huwag mo akong kausapin ng ganyan. Wala akong ginagawa kundi ang makabubuti para sa’yo,” sagot ni Mama, hindi man lang natitinag sa inis ko. Nakaupo siya sa dulo ng mahabang dining table, perpektong nakaayos ang buhok at walang bahid ng kahit anong bakas ng pagod sa mukha niya. Parang hindi niya naririnig ang bagyo sa loob ko.

“Makabubuti? Ma, arranged marriage? Seriously? Akala ko ba modernong babae ka? Parang teleserye ‘to!” halos pasigaw kong sabi. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko. Hindi ako makapaniwalang naririnig ko ‘to.

“Rica, intindihin mo. Malaki ang utang na loob ng pamilya natin sa mga Dela Vega. At ito ang paraan para mabayaran natin ‘yon. Hindi ba’t tinuruan kitang maging mapagpasalamat?”

Utang na loob? Mapagpasalamat? Parang sinaksak ng milyon-milyong karayom ang puso ko. Parang ang daming bumara sa lalamunan ko at hindi ako makapagsalita.

“Pero Ma… pag-aasawa? Hindi ba pwedeng pera na lang? Trabaho? Anything but this!” pakiusap ko. Halos lumuhod na ako sa harapan niya, kahit nakatayo lang ako.

Tumingin siya sa akin, at sa mga mata niyang iyon, nakita ko ang tigas na hindi ko nakikita madalas. “Hindi pwede, Rica. Napagdesisyunan na. At isa pa, magiging maganda rin naman ang buhay mo. Mayaman ang mga Dela Vega, maalagaan ka.”

Maalagaan? Parang gusto kong matawa ng malakas. Hindi ko kailangan ng yaman. Hindi ko kailangan ng kahit sino para alagaan ako. Kaya ko ang sarili ko. Doctor ako. Nagtatrabaho ako para sa sarili ko. Buhay ko ‘to.

“Pero Ma, mahal ko si Marco,” halos pabulong kong sabi. Yun na lang ang kaya kong sabihin. Ang sakit.

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Mama. Kumunot ang noo niya at tumayo. “Marco? Huwag mo akong pinagloloko, Rica Carla. Alam ko ang tungkol sa inyo. Isang kalokohan lang ‘yan. Hindi siya ang para sa’yo.”

“Pero Ma…”

“Wala nang pero, Rica. Sa susunod na buwan ang kasal. Paghandaan mo ang sarili mo.” Tumalikod siya at naglakad palabas ng dining room. Iniwan niya akong nakatayo doon, halos hindi makahinga.

Bagsak ang mga balikat ko, napaupo ako sa silya. Ramdam ko ang panlalabo ng paningin ko. Hindi pwede ‘to. Hindi ‘to totoo.

Kinuha ko ang cellphone ko at dali-daling tinawagan si Marco. Tatlong ring bago niya sinagot.

“Mahal?” boses ni Marco sa kabilang linya.

“Marco… kailangan kita. Puntahan mo ako dito. Ngayon na.”

“Anong nangyari? Okay ka lang?” Bakas ang pag-aalala sa boses niya.

“Hindi, Marco. Hindi ako okay. Kailangan kita dito.”

“Sige, pupunta ako. Hintayin mo ako.”

Ibinaba ko ang telepono at yumakap sa sarili ko. Kailangan ko siya. Kailangan namin ang isa’t isa. Hindi kami pwedeng maghiwalay.

Ilang oras ang lumipas, at sa wakas, narinig ko ang doorbell. Dali-dali akong tumakbo papunta sa gate at binuksan iyon. Nakita ko si Marco, nag-aalala ang mukha.

“Rica, anong problema?” tanong niya habang papalapit sa akin.

Yinakap ko siya ng mahigpit. “Marco, ikakasal na ako.”

Kumalas siya sa yakap at tiningnan ako sa mga mata. “Anong ibig mong sabihin?”

“Arranged marriage, Marco. Ipapakasal ako kay… kay…” Hindi ko kayang sabihin ang pangalan. Parang may nakabara sa lalamunan ko.

Nakita ko ang pagkabigla at pagkalito sa mga mata ni Marco. “Kanino?”

Bago pa ako makasagot, may narinig kaming boses mula sa likuran ni Marco.

“Kay sa akin.”

Sabay kaming napalingon ni Marco. Nakatayo sa likuran niya ang isang lalaking matangkad, nakasuot ng mamahaling suit, at may mga matang… matang kulay ng tag-ulan. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kung anong kuryente ang dumaloy sa buong katawan ko nang makita ko siya. May kakaiba sa kanya. Isang bagay na hindi ko maipaliwanag.

Pero mas lalo akong nagulat nang makita ko ang gulat at takot sa mga mata ni Marco. Para bang nakakita siya ng multo.

“Ikaw…” halos pabulong na sabi ni Marco, nakaturo sa lalaki. “Hindi… hindi pwede ‘to.”

Ngumisi ang lalaki. Isang ngising nakapagpataas ng balahibo ko. “Pero heto ako. At ikakasal ako kay Rica Carla.”

Tumingin siya sa akin, at sa mga mata niyang kulay ng tag-ulan, nakita ko ang isang bagay na hindi ko maintindihan. Isang bagay na sabay nakakatakot at… nakakaakit.