Mga Mata ng Tag-Ulan

Bumagsak ang mundo ni Rica Carla. Hindi niya akalain na ang lalaking nasa harap niya, ang lalaking tinitingnan niya ngayon na may bahid ng pagtataka at hindi maintindihang emosyon, ang siyang nakatakda niyang mapangasawa. Siya si Adrian Vance, ang CEO ng Vance Corp., isang kompanyang mas kilala pa sa pangalan ng pamilya nito kaysa sa kanilang mga produkto.

Nakita niya ang pagbabago sa mukha ni Marco. Mula sa pagkabigla, naghalo ang galit, pagkalito, at higit sa lahat, ang sakit. "Rica? Sino siya?" tanong ni Marco, ang boses nito ay nanginginig.

"Marco, hindi ito ang tamang oras o lugar," pilit na pinakalma ni Rica ang sarili. Naramdaman niya ang matalas na tingin ni Adrian sa kanila, isang tingin na tila sinusuri ang bawat kilos at salita nila. Alam niyang delikado ang sitwasyon. Hindi niya gustong malaman ni Marco ang dahilan ng kasal. Hindi niya gustong masaktan pa ito nang husto.

"Hindi tamang oras?" singhal ni Marco, lumapit ito kay Rica, tila ba gusto nitong ipagtanggol ito sa kung anuman ang kinakatawan ni Adrian. "Rica, sino ang lalaking ito? Bakit siya nandito? Bakit parang... bakit parang kilala ka niya?"

Bago pa man makasagot si Rica, nagsalita si Adrian, ang boses nito ay kalmado ngunit may bigat na hindi maitatanggi. "Marco, tama ang hinala mo. Kilala ko si Rica. At mas higit pa roon, ako ang mapapangasawa niya." Ang bawat salita ay parang patalim na tumusok sa puso ni Marco. Nakita ni Rica ang unti-unting pagbagsak ng pag-asa sa mga mata ng lalaking mahal niya.

Napahawak si Marco sa dibdib, tila nahihirapan huminga. "Hindi... hindi maaari... Rica, sabihin mo, hindi totoo 'yan! Sabihin mong niloloko ka lang niya!"

Umiwas ng tingin si Rica. Ang pagtanggi ay ang pinakamadaling gawin, ngunit ang katotohanan ay masakit. "Marco, totoo ang sinabi ni Sir Adrian. Ikinasal kami." Ang mga salitang iyon ay parang sumpa na bumagsak sa pagitan nila. Ang mga alaala ng kanilang masasayang sandali, ng mga pangarap na kanilang binuo, ay tila naglaho na parang usok.

Nakita ni Rica ang luha na namuo sa mga mata ni Marco, ngunit hindi ito bumagsak. Sa halip, nagdilim ang kanyang paningin at tila naging bato ang kanyang mukha. "So... ganun na lang 'yun? Ganun kadali? Pagkatapos ng lahat?" ang bulong nito, puno ng pagtataksil.

"Marco, patawarin mo ako..." Nagsimula na siyang lumapit, ngunit mabilis siyang pinigilan ni Adrian sa pamamagitan ng paghawak sa kanyang braso. Ang haplos ay hindi marahas, ngunit may bigat na nagsasabing huwag na siyang kumilos pa.

"Marco," muling nagsalita si Adrian, ang tingin nito ay nakatuon kay Rica na tila ba hindi ito naririnig. "May kailangan tayong pag-usapan. Sa aking opisina. Ngayon din." Tumingin ito kay Rica, may pahiwatig sa kanyang mga mata na hindi maintindihan ni Rica. "Ikaw, Rica, ay uuwi na. Magpahinga ka. Mayroon pa tayong isang buwan bago ang kasal. Kailangan mong maghanda." Pagkasabi niyon, tumalikod si Adrian at naglakad palayo, hindi na lumingon. Naiwan sina Rica at Marco sa gitna ng hindi maintindihang sitwasyon, ang hangin ay mabigat sa mga hindi nasabing salita at nasirang pangarap.

Nang makalayo na si Adrian, bumagsak na ang dating katatagan ni Marco. Nanginginig ang mga kamay nito. "Rica... bakit?" ang tanong na puno ng desperasyon. "Bakit ka pumayag? Paano mo nagawa sa akin 'to?"

"Marco, hindi mo naiintindihan..." Sinubukan ni Rica na ipaliwanag, ngunit ang pagkalito at sakit sa mukha ni Marco ay pumigil sa kanya. Hindi niya kayang sabihin ang totoong dahilan. Hindi niya kayang isama si Marco sa gulo ng kanyang pamilya.

"Hindi ko naiintindihan?" halos isigaw ni Marco. "Ang naiintindihan ko lang, Rica, ay niloko mo ako. Lahat ng pinagsamahan natin, lahat ng pangako mo... lahat pala ay kasinungalingan?"

"Hindi! Hindi kasinungalingan ang lahat ng 'yon! Mahal kita, Marco!" Ang mga luha na kanina pa niya pinipigilan ay bumagsak na rin. "Mahal na mahal kita, pero wala akong magawa!" Hinarap niya si Marco, ang mga mata ay puno ng pakiusap at sakit. "May mga bagay na mas malaki pa sa atin, Marco. Mga bagay na hindi natin kontrolado."

Lumayo si Marco, umiling-iling na parang hindi makapaniwala. "Mas malaki pa sa atin? Sa tingin mo, mas malaki pa sa pagmamahalan natin? Rica, pinili mo ang lalaking 'yun kaysa sa akin. 'Yan ang nakikita ko."

Bago pa man makasagot si Rica, humugot ng malalim na hininga si Marco. "Alam mo, Rica," sabi nito, ang boses ay kalmado na ngayon, ngunit mas nakakakilabot kaysa sa dati. "Kung hindi kita makukuha, hindi ka rin mapupunta sa kanya. Gagawin ko ang lahat para hindi matuloy 'yang kasal na 'yan." Sa mga mata ni Marco, nakita ni Rica ang determinasyon na may bahid ng pagbabago, isang bagay na hindi niya pa nakikita dati. Isang bagay na nagbigay sa kanya ng takot.

Pagkatapos sabihin iyon, tumalikod si Marco at naglakad palayo, iniwan si Rica na nakatayo sa gitna ng kalsada, ang mga luha ay patuloy na dumadaloy. Naramdaman niya ang lamig ng simoy ng hangin, ngunit mas malamig pa ang takot na bumalot sa kanya. Ang banta ni Marco ay hindi lang simpleng salita. Alam niya ang kayang gawin ni Marco kapag napuruhan. Ngunit ang mas nakapagpatindig ng balahibo niya ay ang pag-iisip kung ano ang nagtulak kay Adrian Vance na sabihin ang mga salitang iyon sa kanya kanina, at ang mga lihim na nakapaligid sa kumikinang na relo na suot nito—isang relo na tila may sariling buhay at misteryo. Napabuntong-hininga si Rica. Hindi lang ang pamilya niya ang may lihim. Mukhang pati ang mapapangasawa niya ay puno rin ng mga ito.