Mga Mata ng Tag-Ulan

Naiwan si Rica sa tabi ni Adrian, ang hangin ay tila mas mabigat pa kaysa kanina. Ang sigawan ni Marco ay unti-unting naglaho, ngunit ang kirot sa dibdib ni Rica ay nanatili. Napabuntong-hininga siya, sinusubukang pakalmahin ang sarili. Hindi niya alam kung saan haharap—sa takot na nararamdaman niya para kay Marco, sa bigat ng kanyang sitwasyon, o sa misteryo ng lalaking katabi niya.

“Mukhang… hindi maganda ang pagtanggap niya,” mahinahong sabi ni Adrian, ang tono nito ay halos walang emosyon. Tumingin ito kay Rica, ang mga mata nito ay tila sinusuri ang bawat galaw niya.

Umiling si Rica. “Nakaraan lang ‘yun. Hayaan mo na.” Pinilit niyang maging matatag, ngunit ramdam niya ang panginginig ng kanyang mga kamay. Tumingala siya upang harapin si Adrian, naghahanap ng kahit konting pagkaunawa sa mga mata nito.

Sa halip, nakita niya ang bahagyang pagtaas ng gilid ng labi ni Adrian, isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata. “Nakaraan? Sa tingin ko, ang nakaraan ay humuhubog sa ating kasalukuyan, Dr. Rica Carla. Lalo na pagdating sa mga kasunduan.”

Nawala ang hininga ni Rica sa biglang pagbanggit nito ng kanyang buong pangalan at titulo. Paano nito nalaman? Hindi pa sila nagpakilala nang maayos kanina. Ang pagiging bihasa nito sa pagkuha ng impormasyon ay nakakakilabot. Tila ba ang bawat sandali niya ay binabantayan at sinusuri.

“Ano… paano mo nalaman?” tanong niya, pilit pinapanatiling kalmado ang boses.

“Marunong akong magsaliksik, Doctora,” sagot ni Adrian, malambing ang tinig ngunit may bahid ng pagbabanta. “At gusto kong malaman ang lahat tungkol sa taong ipinagkasundo sa akin. Nalaman ko rin na mayroon kang… kasalukuyang karelasyon. Siya ba ang tinutukoy mong ‘nakaraan’?”

Pumintig ang batok ni Rica. Ang pagiging direkta nito ay nakakabigla. Hindi niya alam kung ano ang mas ikinagulat niya—ang pagkaalam nito kay Marco, o ang paraan ng pagkakatanong nito na parang isang simpleng impormasyon lamang ang isang sirang relasyon.

“Hindi mo kailangang makialam sa buhay ko, Mr. Vance. Ang kasunduan ay sa pagitan ng ating mga pamilya,” mariing sagot ni Rica, nagbabakasakali na may bahagi pa rin siya sa desisyong ito.

“Ah, ngunit ang kasunduan na iyan ay nangangahulugan ng pagkakaisa ng ating mga buhay, hindi ba? Kahit pansamantala,” tugon ni Adrian, lumapit ng bahagya. Amoy mamahaling pabango ang bumalot kay Rica. “At hindi ko gustong magkaroon ng anumang mga… abala. Naintindihan mo ba ako, Rica?”

Ang paggamit nito ng kanyang unang pangalan ay tila isang pag-angkin. Isang paalala na hindi na siya si Rica na malayang nakakagalaw. Siya na ngayon ay bahagi ng isang transaksyon.

“Oo, naiintindihan ko,” mahinang sabi ni Rica, tila ba ang sariling boses niya ay hindi na kanya.

“Mabuti,” sabi ni Adrian, ang mga mata nito ay bahagyang nanlaki. Tila nasisiyahan ito sa kanyang pagsuko. “Kung gayon, magkita tayo sa susunod na linggo. Mayroon akong ilang detalye na nais kong pag-usapan. Ang aking opisina, alas-tres ng hapon. Huwag kang male-late.”

Bago pa makasagot si Rica, bumaling na si Adrian at naglakad palayo, iniwan siyang mag-isa sa gitna ng kawalan. Habang papalayo ito, napansin muli ni Rica ang relo nito. Sa ilalim ng liwanag ng araw, tila may kumikislap dito, isang kakaibang liwanag na hindi niya maipaliwanag. Napahawak siya sa kanyang dibdib, ang puso niya ay bumibilis na naman. Hindi lang dahil sa takot, kundi dahil sa isang kakaibang pakiramdam—isang pangamba na ang kasunduang ito ay mas malalim at mas mapanganib kaysa sa kanyang iniisip.

***

Tatlong araw ang lumipas. Ang bawat araw ay parang isang taon para kay Rica. Sinubukan niyang magtrabaho, ngunit ang isip niya ay palaging nasa ibang lugar. Kung hindi man sa mga utang ng kanyang pamilya, ito ay kay Marco, o kay Adrian. Ang pag-uusap nila ni Adrian ay patuloy na bumabagabag sa kanya. Ang paraan ng pagtingin nito, ang mga salitang binitiwan nito, ang relo nito—lahat ay may mas malalim na kahulugan na hindi niya maintindihan.

Sinubukan niyang tawagan si Marco, ngunit hindi nito sinasagot ang kanyang mga tawag. Isang beses, nakita niya ito sa malayo, kasama ang isang babae. Ang selos ay umapoy sa kanyang dibdib, ngunit agad din itong napalitan ng pag-aalala. Alam niyang wala siyang karapatang magselos, ngunit hindi niya mapigilan. Mahal niya si Marco, at ang pagkawala nito ay parang pagkawala ng isang bahagi ng kanyang sarili.

Ang ina ni Rica ay tila masaya sa pag-usad ng kasal. Madalas itong nakangiti, nag-aasikaso ng mga detalye, na parang walang anumang bigat sa mundo. Nakita ni Rica ang isang panyo na nakatupi sa maliit na bag ng kanyang ina. Ito ay may burda na 'AV' sa isang sulok. Agad niyang naramdaman ang paglamig ng kanyang buong katawan. Tila ba ito ay isang malagim na paalala ng hinaharap.

“Nay, kanino po ‘yan?” mahinang tanong ni Rica, pilit pinapakalma ang sarili.

Nakangiting itinuro ng ina ang panyo. “Ay, anak, supling na galing kay Mr. Vance. Binigay niya sa akin kahapon noong nagkita kami para ayusin ang mga papeles. Sabi niya, ‘Bilang paalala ng ating napagkasunduan.’ Ang gentleman niya, hindi ba? Sinisigurado niyang hindi natin makakalimutan ang kasunduan natin.”

Napakagat-labi si Rica. Paalala? Ang gentleman? Para kay Rica, ang panyong iyon ay hindi isang paalala ng kasunduan, kundi isang tatak. Isang tatak na nakalagay sa kanyang hinaharap, na ipinipilit sa kanya ng isang taong hindi niya kilala, gamit ang pera na hindi niya alam kung paano babayaran.

“Nay, gusto ko pong… sana… kung pwede, huwag na nating ituloy ito,” pakiusap ni Rica, ang boses niya ay nanginginig. “Kaya ko namang kumita, kaya kong magtrabaho para mabayaran ang utang. Huwag niyo lang akong ipagkasundo kay…”

Biglang nagbago ang ekspresyon ng ina. Nawala ang ngiti, napalitan ng takot at galit. “Rica Carla! Anong pinagsasabi mo?! Alam mo ba ang pinasok natin? Alam mo ba kung gaano kalaki ang utang natin? Hindi tayo makakabangon kung wala ang tulong ng pamilya Vance! At kung hindi ka susunod, isasama ko ang sarili ko sa mga proposisyong ito!”

Napatulala si Rica sa sinabi ng ina. Naisip niya na ang pagiging desperado ng kanyang ina ay maaaring mas malala pa sa inaakala niya. Ang panyo sa kamay ng ina ay tila mas lalong bumigat, isang simbolo ng pagkaalipin.

Pagkatapos ng makahulugang pag-uusap nila ng ina, nagpasya si Rica. Hindi siya pwedeng umasa na lamang sa iba. Kailangan niyang kumilos. Kailangan niyang harapin si Adrian, hindi para sumuko, kundi para malaman ang lahat. Kailangan niyang malaman ang tunay na dahilan, ang tunay na intensyon ni Adrian Vance. Sa kabila ng kanyang takot, may determinasyon na nabuo sa kanya. Magkikita sila sa opisina nito sa Huwebes, alas-tres ng hapon. Ang isang linggong paghihintay ay tila napakahaba, ngunit sa pagitan ng pagkakakilala kay Adrian at sa pagkabigla ng kanyang ina, tanging ang paghaharap ang tanging paraan para makahanap ng kasagutan.

Nang mag-alas tres na ng Huwebes, si Rica ay nakatayo sa harap ng napakalaking gusali ng Vance Corp. Ang bakal at salamin ay tila tumatagos sa langit, isang monumentong simbolo ng kapangyarihan at kayamanan. Napalunok siya, pinagmasdan ang kanyang repleksyon sa salamin na pinto. Ang kanyang doktor na kasuotan ay tila kakaiba sa lugar na ito. Hininga nang malalim, at pumasok.

Pagpasok pa lang niya sa lobby, isang lalaki ang lumapit sa kanya. Hindi ito si Adrian. Ito ay isang matangkad at pormal na lalaki na may tindig ng isang security guard, ngunit ang kanyang mga mata ay matalas at mapagmasid.

“Magandang hapon. Sino po ang ipinagbibilin niyo?” tanong nito, ang boses ay mababa at may awtoridad.

“Naka-schedule po ako para makipagkita kay Mr. Vance. Ako si Rica Carla,” sagot ni Rica, pilit na pinapakalma ang sarili.

Bahagyang tumaas ang kilay ng lalaki. “Mr. Vance? Wala pong naka-schedule na bisita na nagngangalang Rica Carla sa kanyang kalendaryo ngayong hapon.”

Nanlamig ang buong katawan ni Rica. Imposible. Nagkasundo sila. Sinabi nito sa kanya na pumunta siya. Tumingin siya sa lalaki, naghahanap ng kahit konting pagbabago sa ekspresyon nito, ngunit wala. Tila ba ang kanyang pagkakaroon sa lugar na ito ay isang pagkakamali.

“Sigurado po kayo? Nagkasundo po kami na magkita dito, alas-tres ng hapon,” ulit ni Rica, ang boses niya ay nanginginig na. Nagsimula nang mag-alala ang mga empleyado sa paligid. Tila ba ang pag-uusap nila ay naririnig ng lahat.

Natawa nang mahina ang lalaki, isang tawang walang saya. “Huwag po kayong mag-alala, Ms. Carla. Ang aming CEO ay hindi kailanman nangangako ng isang bagay na hindi niya kayang tuparin. Siguro ay nagkamali lamang kayo ng araw, o ng oras. O baka naman po ay may nauna nang nakipagkita sa kanya na may kaparehong pangalan.”

Nabalot ng takot si Rica. Naramdaman niya ang mga mata ng mga tao sa paligid. Tila ba sila ay nakatingin sa kanya, nakikiramdam sa kanyang kahihiyan. Ang pagtitiwala niya kay Adrian ay nawala na, napalitan ng pakiramdam na siya ay pinaglalaruan lamang. Tumingala siya sa matayog na gusali, ang mga salita ng lalaki ay paulit-ulit sa kanyang isipan. Narinig niya ang pagtunog ng elevator sa likuran niya. Tila ba ito ay isang senyales. Sa gitna ng pagkalito at takot, nakita niya ang isang kilalang pigura na lumabas mula sa elevator. Hindi ito si Adrian. Ito ay si Marco. At sa tabi nito, nakangiti, ay ang babaeng nakita niya kasama nito ilang araw na ang nakalipas. Nang makita siya ni Marco, ang ngiti nito ay napalitan ng pagkabigla, pagkatapos ay galit. Tila ba ang tadhana ay may sariling paraan para paglaruan sila. Ngunit sino ang babae sa tabi ni Marco? At bakit parang may alam ito sa nangyayari?