Mga Mata ng Tag-Ulan

Hindi makapaniwala si Rica sa kanyang nakikita. Napatigil siya, ang kanyang puso ay parang kumalas sa dibdib. Si Marco, ang kanyang Marco, na kasama ang isang babae na hindi niya kilala, na tila naglalambingan pa. Ang pagiging pormal ng kanyang pagpunta sa Vance Corp. ay biglang napalitan ng lamig ng sakit at pagdududa.

Nang makita siya ni Marco, nagbago ang ekspresyon nito—mula sa pagkakangiti patungo sa pagkabigla, na sinundan naman ng bahid ng galit at pagtatanggol sa kanyang kasama. Ang babae naman, na naka-pulang dress na bumagay sa kanyang balingkinitan na katawan, ay tumingin kay Rica na parang isang intrusero o intrusa.

"Rica? Anong ginagawa mo dito?" tanong ni Marco, halatang hindi handa sa biglaang pagharang. Ang tono niya ay hindi na kasing-init tulad ng dati, may halong pag-aalangan.

"Marco... sino siya?" Mahina ngunit may determinasyong tanong ni Rica. Tinitigan niya ang babae, sinusubukang basahin ang nasa likod ng perpektong ngiti nito. Ang babae, na tila mas matangkad pa kay Rica ng bahagya, ay hindi nagpakita ng anumang pag-aalinlangan. Tumingin ito kay Rica, isang pagtingin na para bang sinusuri nito ang kanyang pagkatao.

"Siya si Isabella," sagot ni Marco, hindi inaalis ang tingin kay Rica. "Kasama ko lang. May kailangan kang pag-usapan sa akin?" Ang paggamit niya ng "kasama ko lang" ay tila maliit na tinik sa puso ni Rica.

"N-nakipagkita ako kay Mr. Vance," nauutal na sabi ni Rica, tinitingnan ang receptionist na ngayon ay nakatingin na rin sa kanila, nag-aabang kung may mangyayaring gulo. "Sabi nila wala raw akong appointment. Akala ko... akala ko may mali." Ang pagsisinungaling na ito mula sa opisina ni Adrian ay lalong nagpapalala sa kanyang pakiramdam.

"Mr. Vance?" Ulit ni Isabella, ang boses nito ay malambing ngunit may bahid ng sarkasmo. "Mukhang may importante kang kailangan sa kanya, hindi ba? Siguro mas mabuting maghintay ka na lang. Hindi siya basta-basta nagbibigay ng oras sa mga hindi inaasahan." Sinusubukan bang ipamukha ni Isabella na hindi siya karapat-dapat o hindi siya importante?

"Marco, pwede ba tayong mag-usap? Sa labas?" Pagmamakaawa ni Rica, ang kanyang mga mata ay lumuluha na. Ayaw niyang makipag-away dito, lalo na sa harap ng ibang tao at lalo na sa babaeng ito.

Nagkatinginan sina Marco at Isabella. Mayroong usapan na hindi naiintindihan ni Rica na naganap sa pagitan ng dalawa sa pamamagitan lamang ng kanilang mga mata. Pagkatapos ng ilang sandali, tumango si Marco. "Sige. Isabella, mauna na muna ako. Mag-uusap tayo mamaya," sabi niya kay Isabella, na tumango lang bilang tugon.

Lumabas sina Rica at Marco sa gusali, ang tensyon sa pagitan nila ay halos mahawakan. Nang makarating sila sa isang malapit na parke, huminto si Marco at humarap kay Rica. Ang kanyang ekspresyon ay seryoso na.

"Rica, ano ba talaga ang gusto mong mangyari?" tanong ni Marco, ang kanyang tinig ay mababa at tila pagod na. "Alam mo na ang sitwasyon ko. Alam mo na ang sitwasyon natin. Bakit ka pa nandito?"

"Marco, hindi ko maintindihan," nagsimulang magpaliwanag si Rica, ngunit pinutol siya ni Marco.

"Hindi mo maintindihan? Rica, ikaw ang pumayag! Ikaw ang nagdesisyon na tanggapin ang kasal na iyan!" Boses ni Marco ay tumataas, ang sakit ay halata sa bawat salita.

"Hindi ganun iyon, Marco! Napilitan ako! Ang pamilya ko..." paliwanag ni Rica, ang luha ay tuluyan nang dumaloy.

"Laging may dahilan, hindi ba? Ang pamilya mo, ang utang, ang lahat ng 'yan! Pero hindi mo ba naisip ang akin? Ang nararamdaman ko? Ang plano natin?" Sigaw ni Marco. "Nakita mo na ako kasama si Isabella, at agad kang nag-assume! Hindi mo man lang naisip na baka may iba pa?"

"Sino pa ba ang dapat kong isipin, Marco? Ikaw ang mismong lumapit sa akin kasama siya! Kung hindi mo mahal ang pagpapanggap na ito, bakit mo pa pinapatagal?" Mapait na tanong ni Rica.

"Pinapatagal? Rica, ginagawa ko 'to para sa 'tin! Para pigilan ang kasal na 'yan! Akala mo ba madali para sa akin na makita kang ikakasal sa iba?" Lumapit si Marco, ang kanyang mga mata ay puno ng galit at pagmamahal. "Akala mo ba hindi ako nasasaktan sa bawat araw na lumilipas na lalo kang lumalayo?"

"Marco, kung ito ang plano mo, sana sinabi mo agad. Hindi yung pinagkatiwalaan kita at nakita ko na kasama mo siya," sabi ni Rica, naramdaman ang pagod sa kanyang boses. Ang sakit na dulot ng pagtataksil na kanyang nakita ay masakit, ngunit ang pagdududa sa mga motibo ni Marco ay mas lalo pang nagpapahirap sa kanya.

"Hindi ko 'yun intensyon, Rica! May mga bagay kang hindi alam," sabi ni Marco, na tila may gustong sabihin ngunit nagpipigil.

"Anong mga bagay, Marco? Sabihin mo! Kung talagang mahal mo ako, ipaglaban mo ako! Huwag mong hayaan na mangyari ito!"

"Hindi mo maintindihan, Rica. Hindi mo naiintindihan kung gaano kalaki ang nakataya dito. Hindi lang para sa 'tin, kundi para sa iba pa." Huminto si Marco, bumuntong-hininga. "Kailangan kong gawin ito sa sarili kong paraan. Ang tingnan ka kasama ang lalaking 'yon... ay mas mahirap pa kaysa sa nakikita mo. Si Isabella... siya ang aking paraan para mapalapit sa kanya. Para malaman ang mga plano ni Vance."

Napatitig si Rica kay Marco. Ang mga sinabi nito ay tila kalituhan. "Anong ibig mong sabihin? Si Isabella... kasama mo siya para lapitan si Adrian Vance? Hindi ko maintindihan, Marco. Bakit? Anong kinalaman niya?"

"Mahabang kwento, Rica. Pero ang mahalaga, huwag kang maniniwala kay Vance. Huwag kang magtitiwala sa kanya. At huwag mong isipin na sumuko na ako," seryosong sabi ni Marco. "May gagawin ako. Kailangan lang ng kaunting panahon."

Naguguluhan si Rica sa lahat ng naririnig niya. Si Marco ba ay nagsasabi ng totoo? Ang babaeng nakita niya ay bahagi ng plano para pigilan ang kasal, o isa lamang itong pagtataksil? At si Adrian Vance, ano ang tunay na intensyon nito? Ang kanyang pagka-desmaya sa Vance Corp. kanina ay tila maliit na bagay kumpara sa mga katanungan na bumabagabag sa kanya ngayon.

Habang nag-iisip si Rica, biglang may tumawag sa kanyang cellphone. Nakalagay na "Vance Corp. - A.V.". Kinakabahan niyang sinagot ang tawag.

"Ms. Carla?" Boses ni Adrian Vance ang kanyang narinig, kalmado ngunit may kakaibang tono. "Nandito ka pala sa Vance Corp. kanina. Pasensya na sa abala. Mukhang nagkaroon ng kaunting gusot sa schedule. Gusto mo bang ituloy natin ang ating pag-uusap? Ngayon din? Mayroon akong isang bagay na nais ipakita sa iyo. Isang bagay na makakatulong sa iyo na maintindihan ang sitwasyon."

Natigilan si Rica. Ang pagdududa at pagkalito ay bumabalot sa kanya. Ano ang ipapakita sa kanya ni Adrian? At paano nito mababago ang lahat ng kanyang iniisip?

"Saan po tayo magkikita?" tanong ni Rica, ang kanyang boses ay halos pabulong na.

"Sa aking opisina. Sa pinakamataas na palapag. Naghihintay ako," sagot ni Adrian, at pagkatapos ay pinatay ang tawag.

Napatingin si Rica kay Marco. "Marco..." bago pa siya makapagsalita, si Marco na ang nagsalita.

"Rica, huwag kang pupunta," mariing sabi ni Marco. "Huwag kang magtitiwala sa kanya. Hindi mo alam kung anong klaseng laro ang nilalaro niya."

Ngunit ang pagka-usisa at ang pangangailangang malaman ang katotohanan ay mas malakas kaysa sa babala ni Marco. Tumingin si Rica kay Marco, ang kanyang mga mata ay may bagong determinasyon.

"Marco, kailangan kong malaman ang totoo," sabi ni Rica. "At kung may alam ka, sana sinabi mo na agad. Ngayon, kailangan kong malaman mula sa kanya."

Iniwan ni Rica si Marco na nakatayo sa parke, naguguluhan at tila nag-aalala. Habang papunta si Rica sa Vance Corp., hindi niya maiwasan na isipin ang relo ni Adrian Vance, at kung paano ito konektado sa lahat ng misteryo. Sa kanyang pagpasok sa gusali, ang receptionist ay nagulat sa kanyang biglaang pagbabalik. Binuksan niya ang elevator at pinindot ang pinakamataas na palapag. Habang umaakyat ang elevator, naramdaman ni Rica ang panginginig sa kanyang mga kamay. Sa kanyang pagdating sa pinto ng opisina ni Adrian, nakita niya ang isang babaeng nakatayo sa labas, nakatalikod sa kanya, at tila naghihintay din. NAKIKIPAG-USAP sa telepono. Ang babae ay nakasuot ng itim na damit, at ang kanyang mahabang buhok ay bumabagsak sa kanyang likod. Nang lumingon ang babae, napasigaw si Rica sa kanyang nakita.

Ang babae ay walang iba kundi ang kanyang ina, na tila hindi niya nakita mula pa noong araw na ayusin ang kasal. Ngunit hindi lamang iyon, ang kanyang ina ay hawak ang kamay ni Adrian Vance, at sila ay nagngingitian.