Mga Mata ng Tag-Ulan

Tumindig ang balahibo ni Rica nang makita ang kanyang ina na kausap si Adrian Vance, na parang wala lang sa kanila ang presensya niya. Ang malamig na pagtanggap sa Vance Corp. kanina ay tila panaginip na lang kumpara sa nakikita niya ngayon. Nakaupo ang kanyang ina sa tapat ni Adrian, ang mga kamay ay magkasalubong sa mesa, habang si Adrian naman ay tila pinapanood lamang ang bawat kilos nito. Ang kape sa kanyang kamay ay lumamig na nang hindi niya namamalayan.

“Ina?” mahinang tawag ni Rica, halos hindi lumabas sa kanyang bibig ang salita. Nilingon siya ng kanyang ina, isang pilit na ngiti ang sumilay sa mga labi nito, ngunit agad din itong nawala nang bumaling muli kay Adrian. Ang mga mata ng ina niya ay puno ng pagmamakaawa, isang emosyong hindi niya nakikita simula pa noong bata siya. Parang may binabalak ang ina niya, isang bagay na lihim at hindi niya alam.

“Rica, anak. Dumating ka pala,” sabi ng ina niya, ang boses ay nanginginig. “Mayroon lang kaming inaayos ni Mr. Vance.”

“Inaayos? Ano ang inaayos ninyo?” tanong ni Rica, papalapit sa lamesa, ang puso niya ay kumakabog sa kaba. Ang pagdududa na nagsimula pa lang kanina ay mas lumalalim. Nakita niya ang ekspresyon ni Adrian – isang malamig na tingin na tila sinusuri siya, parang isang bagay na pagmamay-ari na niya.

“Wala kang dapat ipag-alala, anak,” tugon ng ina niya, ngunit ang mga mata nito ay hindi makatingin ng diretso sa kanya. “Kailangan ko lang talagang kausapin si Mr. Vance tungkol sa… sa mga detalye ng kasal.”

“Mga detalye ng kasal? Pero hindi ba’t inaayos na natin iyon sa abogado?” Hindi mapigilan ni Rica ang pagtatanong. May mali sa lahat ng ito. Ang kanyang ina, na dati’y malakas at hindi sumusuko, ngayon ay tila isang basong nabasag, nagmamakaawa sa harap ng isang estranghero. At si Adrian Vance… ang kanyang mapapangasawa. Ang lalaking hindi niya kilala, ang lalaking may kakaibang relo sa kanyang pulso. Tila may hindi nabibigkas na kasunduan sa pagitan ng dalawa, isang kasunduan na naglalagay sa kanya sa gitna.

“Makinig ka, Rica,” biglang nagsalita si Adrian, ang boses nito ay kalmado ngunit may bigat. “May mga bagay na hindi mo pa naiintindihan. Ang kasal na ito ay hindi lamang isang simpleng transaksyon. May mas malalim na dahilan.” Tumingin siya sa relo nito, isang mabilis na sulyap, ngunit sapat na para mapansin ni Rica ang bahagyang pagkunot ng noo nito. May koneksyon ba ang relo na iyon sa lahat ng ito?

“Mas malalim na dahilan?” ulit ni Rica, naguguluhan. “Ano ang ibig mong sabihin? Para sa akin, ang dahilan ay malinaw: ang utang ng pamilya ko. Ang pagliligtas sa amin mula sa kapahamakan. Iyon lang.”

“Alam ko ang akala mo,” sabi ni Adrian, tumayo at lumakad papunta sa malaking bintana na tanaw ang buong siyudad. “Pero hindi iyon ang buong kuwento. Ang ina mo… siya ang unang lumapit sa akin. Siya ang humingi ng tulong.”

Namilipit ang sikmura ni Rica sa narinig. Ang kanyang ina, ang babaeng pinakamalapit sa kanya, ay may lihim na negosasyon kay Adrian Vance? Tumingin siya sa kanyang ina, na ngayon ay nakayuko, ang mga balikat ay nanginginig. “Ina… totoo ba iyon?”

Bumuntong-hininga ang ina niya. “Oo, anak. Nagawa ko ang lahat para mailigtas ka. Para mailigtas tayong dalawa.” Tumayo ang ina niya, lumapit kay Rica at hinawakan ang kanyang mga kamay. “Pasensya na, anak. Hindi ko alam kung paano ito sabihin sa iyo. Pero, may mga bagay na kailangan mong tanggapin para sa mas mabuti.”

“Mas mabuti para kanino?” tanong ni Rica, ang tinig ay puno ng hinanakit. Ang bigat ng mga salita ng ina niya ay bumagsak sa kanya na parang batong nagpapalubog sa kanya. Hindi niya alam kung sino ang paniniwalaan. Si Marco, na nangakong ililigtas siya? O ang ina niya, na tila may malaking lihim?

Biglang may kumatok sa pinto ng opisina. Isang secretary ang sumilip. “Mr. Vance, may bisita po kayo. Mr. Marco Reyes.”

Nanlaki ang mga mata ni Rica. Si Marco? Dito? Hindi niya inaasahan na darating ito, lalo na ngayong narinig niya ang mga sinabi ng kanyang ina. Tumingin siya kay Adrian, na ngayon ay may kakaibang ngiti sa mga labi. Ang ngiti na iyon ay nagbigay ng ibang kahulugan sa mga salita ni Adrian kanina. Ang pagdududa niya ay lalo pang lumaki. Ang relo ni Adrian… ang mga salita ng ina niya… at ngayon si Marco. Lahat ng ito ay parang nagkakarugtong, ngunit hindi niya pa rin makita ang buong larawan.

Bumalik ang tingin ni Rica sa kanyang ina. “Ina, may alam ka ba sa pagdating ni Marco?”

Umiling ang ina niya, ngunit may bakas ng takot sa kanyang mga mata. Tila hindi rin niya alam ang mangyayari.

“Hayaan mo siyang pumasok,” sabi ni Adrian sa secretary, ang boses ay puno ng kakaibang interes. “Gusto kong masaksihan ni Rica ang pagdating ng kanyang… kasintahan.”

Nang bumukas ang pinto, pumasok si Marco. Ang kanyang mga mata ay agad na nakatutok kay Rica, may halong galit at pag-aalala. Ngunit hindi lang iyon ang napansin ni Rica. Kasunod ni Marco, lumabas mula sa likuran nito ang babaeng kasama niya noong nakaraang linggo – si Isabella. Nakatingin ito kay Adrian Vance, isang malamig at mapaghamong tingin, na parang nagmamasid sa isang kalaban.

Hindi makapaniwala si Rica sa kanyang nakita. Si Marco, na nagsabi na paraan lang si Isabella para makalapit kay Adrian, ngayon ay kasama nito na pumasok sa opisina ni Adrian? At si Isabella, na tila may sariling plano, nakatingin kay Adrian na parang kilala niya ito ng matagal. Ang hindi pagkakaunawaan ay lalo pang lumala. Ang kasunduan sa pagitan ng kanyang ina at ni Adrian, ang misteryosong relo, ang pagdating ni Marco kasama si Isabella – lahat ng ito ay parang bumuo ng isang malaking palaisipan, at siya ang nasa gitna, hindi alam kung sino ang pagkakatiwalaan.

“Marco, ano ang ginagawa mo dito?” nagawa lang itanong ni Rica, ang tinig ay halos pabulong.

Ngumiti si Marco, isang ngiti na hindi umaabot sa kanyang mga mata. “Sinabi ko na sa iyo, Rica. Pipigilan ko ang kasal na ito. At kung kailangan kong kausapin ang lalaking iyan, gagawin ko. Kahit pa ang ibig sabihin nito ay makipagkasundo sa mga taong hindi ko pinagkakatiwalaan.” Tumingin siya kay Adrian, pagkatapos ay kay Isabella. “At ikaw, Isabella. Sigurado ka na ba sa plano natin?”

Tumango si Isabella, ang mga mata ay hindi umaalis kay Adrian. “Oo, Marco. Simulan na natin.”

Sa pagitan ng mga salitang iyon, naramdaman ni Rica ang pagbabago sa hangin. Hindi na lang ito tungkol sa kanyang kasal. May mas malaki pang nagaganap. At ang kanyang ina? Ano ang tunay na papel nito sa lahat ng ito? Bago pa man siya makapag-isip ng susunod na gagawin, nagsalita si Adrian Vance, ang boses ay mababa at mapanganib. “Mukhang nagkakaroon tayo ng mga bisita. At mukhang may mga lihim na nalalantad na. Kaya pala, napakainteresante ng relasyong nabuo sa pagitan ng ating mga pamilya, hindi ba, Rica?”

Natahimik si Rica. Ano ang ibig sabihin ni Adrian? Napakagat-labi siya, ang kanyang mga mata ay naglipat-lipat sa tatlong lalaki sa kanyang harapan – ang ina niya, si Marco, at si Adrian. Pakiramdam niya ay nasa isang laro siya na hindi niya naiintindihan ang mga patakaran, at mukhang ang bawat kilos niya ay magiging kritikal.