Mga Mata ng Tag-Ulan

Sumisiklab ang tensyon sa loob ng madilim at maalinsangang bodega. Ang amoy ng alikabok at lumang kahoy ay naghahalo sa pawis at takot. Nakatayo si Rica, ang kanyang mga mata’y gumagala, sinusubukang intindihin ang lahat ng nangyayari. Ang litratong hawak niya ay tila isang susi sa mga nawawalang piraso ng kanyang buhay, ngunit ang pagkakabunyag na ito ay masakit.

"Hindi ako ang tunay na Rica Carla," bulong ni Rica, ang kanyang boses ay nanginginig. Tumingin siya kay Isabella, na nakangisi lang na parang isang pusa na nakakita ng daga. "Lahat ng ito… ang kasal, ang lahat… kasinungalingan ba lahat?"

"Hindi lahat, mahal ko," sagot ni Isabella, lumalapit kay Rica. "Ang kasunduan ay totoo. Ang negosyo ay totoo. Ang pangalan na Rica Carla… iyon ang totoo. Ang nagbabago lang ay kung sino ang gumaganap ng papel."

Sa gilid, si Adrian ay nakatitig kay Rica, ang kanyang mukha ay hindi mabasa. Ang pagmamahal na nakikita ni Rica sa mga mata nito kanina ay tila naglalaho, napalitan ng isang uri ng panghihinayang o pag-aalala. Hindi niya alam kung ano ang mas masakit – ang malaman na ang kanyang pagkatao ay pekeng, o ang makita ang pagdududa sa mata ng lalaking nagpahayag ng pagmamahal sa kanya.

"Rica," tawag ni Adrian, ang kanyang boses ay mahina ngunit may bigat. "Hindi ko alam na…"

"Na niloloko ka rin?" putol ni Rica, ang kanyang tinig ay puno ng pait. Tumingin siya sa lalaking may hawak na kutsilyo sa tabi ni Adrian. Ang anino nito ay tila mas lumaki sa dilim.

Si Marco naman ay tahimik na nakatayo, tila naghihintay. Ang kanyang mga mata ay nakatutok kay Isabella, na tila ba may sariling laro itong nilalaro. Sa bawat pag-usad ni Isabella, lalo lamang lumalalim ang pagkalito ni Rica. Ang mga salita ni Isabella ay parang mga lason na unti-unting pumapatay sa natitira niyang pag-asa.

"Tama, Rica," patuloy ni Isabella. "Ang tunay na Rica Carla ay ang babaeng iyon." Itinuro niya ang isang malaking salamin na bahagyang nababalutan ng alikabok sa isang sulok ng bodega. "At siya ang tunay na may-ari ng lahat ng ito. Ang kasal mo sa kanya," sabay turo kay Adrian, "ay bahagi ng transaksyon para masigurong mananatili ang kontrol ng pamilya mo sa mga kumpanya. Ngunit may kapalit."

Naglakad si Isabella patungo sa salamin, pinunasan ang bahagi nito gamit ang kanyang kamay. Dahan-dahang lumitaw ang isang lumang litrato na nakadikit sa likod ng salamin. Isang babaeng nakangiti, na may malaking pagkakapareho kay Rica, ngunit may mas matalas na tingin. Sa tabi nito ay isang lalaking hindi pamilyar kay Rica, ngunit tila pamilyar kay Marco.

"Iyan ang tunay na Rica Carla," sabi ni Isabella. "At ang lalaki sa tabi niya… ay ang iyong ama, Rica. Ang ama ng tunay na Rica. Ang ama mo, kung iisipin mo. Ang kontratang ito ay nagsimula noon pa, bago pa ang lahat."

Namilipit ang sikmura ni Rica. Ama niya? Paanong nangyari iyon? Kung ang tunay na Rica Carla ay may ama na nakasama sa larawan, at ang kanyang sariling ama ay… sino nga ba ang kanyang ama? Ang mga alaala niya ay tila mga pira-pirasong basag na salamin na hindi niya mabuo.

"Ang kasunduan," sabi ni Adrian, ang kanyang boses ay muling lumakas, ngunit may bahid ng pag-aalala. "Hindi ito tungkol sa negosyo lamang, Isabella. Alam mo iyan."

Napatingin si Isabella kay Adrian, ang kanyang ngisi ay lumawak. "Oo, Adrian. Alam ko. At alam din ni Marco. Hindi ba, Marco? Ang kasunduan ay para protektahan ang pamilya. Ngunit ang tunay na Rica Carla… ay may iba pang plano." Tumingin si Isabella kay Rica. "At ngayon, ikaw, ang impostor, ang kailangang mamili. Ang tunay na Rica ay bumalik na. At gusto niya ang nararapat sa kanya. Kasama na diyan ang…" huminto si Isabella, nag-aalangan, tila naghahanap ng tamang salita. "…ang lalaking ito." Sabay turo niya kay Marco.

Muntik nang masuka si Rica. Marco? Ang kasintahan ng tunay na Rica Carla? Ang lalaking tila may alam sa lahat ng ito? Bakit siya ang gusto ng tunay na Rica Carla? At bakit tila nagkatinginan sila ni Marco na parang may mas malalim silang pinagsamahan?

"Huwag kang maniwala diyan, Rica," sabi ni Marco, ang kanyang boses ay biglang nagbago, tila may pwersang hindi pa nakikita. "Si Isabella ang nagpapanggap. Ang tunay na Rica Carla ay hindi na mahalaga. Ang mahalaga ay ikaw."

Natawa si Isabella. "Ikaw ang nagsisinungaling, Marco. Alam natin pareho kung sino ang tunay na nagmamay-ari ng lahat ng ito. At ang tunay na Rica ay hindi na magpapahuli pa. Ito na ang kanyang pagbabalik." Muling tumingin si Isabella kay Rica. "At ang kabayaran para sa iyong pagpapanggap…" Muling sumulyap si Isabella sa lalaking may kutsilyo, na ngayon ay tila mas nakatuon ang atensyon kay Adrian.

Biglang may narinig silang malakas na tunog mula sa labas ng bodega. Mga yabag ng paa, at mga boses. Parang may mga dumating.

"Sino iyan?" tanong ni Adrian, napahawak sa kanyang braso. Ang lalaking may kutsilyo ay napunta sa kanyang likuran, handa sa anumang mangyayari.

"Mukhang hindi lang tayo ang may gustong makipag-usap sa iyo, Adrian Vance," sabi ni Isabella, ang kanyang ngiti ay parang nakakalason. "Ang ating ina, Rica… dumating na siya."

Sa pagbukas ng malaking pinto ng bodega, pumasok ang isang babaeng nakatayo sa liwanag. Si Elena. Ngunit hindi siya nag-iisa. Kasama niya ang mga tauhan na dati ay kasama ni Mateo. Tila may mas malaking plano si Elena, isang plano na higit pa sa kasunduan ng negosyo. At si Rica, na nakatayo sa gitna ng lahat ng ito, ay hindi alam kung sino ang kanyang paniniwalaan. Ang kanyang pagkatao, ang kanyang nakaraan, at ang kanyang kinabukasan ay pawang nakagapos sa mga lihim na nabubunyag ngayon sa bodega.

"Nasaan ang aking anak?" sigaw ni Elena, ang kanyang mga mata ay naghahanap, ngunit tila hindi niya nakikita si Rica sa gitna ng gulo. Tumingin siya kay Adrian. "Adrian! Kailangan nating mag-usap tungkol sa kasunduan. Ang aking anak ay nasa panganib."

Si Rica ay napatingin sa kanyang ina, sa pagkabigla at pagkalito. Bakit parang hindi siya nakikilala nito? Tila may iba itong hinahanap. At ang mga tauhan ni Elena… nakatitig sila kay Marco, hindi kay Rica. Tila may iba pa silang tinutugis.

"Hindi, ina," mahinang sabi ni Rica. "Nandito ako."

Ngunit hindi nakarinig si Elena. Ang kanyang tingin ay nakatuon sa isang anino sa likod ni Adrian. Ang anino ng lalaking may kutsilyo. At sa isang iglap, ang lalaki ay sumugod, hindi kay Adrian, kundi kay Elena. Hinawakan niya ang braso ni Elena, at sa ilalim ng liwanag ng pinto, nakita ni Rica ang isang pamilyar na tattoo sa kamay ng lalaki.

Isang tattoo na kasing-tulad ng nakikita niya sa kamay ni Mateo. Hindi, hindi ito si Mateo. Ngunit ang tattoo ay pareho. Sino ang lalaking ito? At bakit niya inaatake ang kanyang ina? Ang kaguluhan ay lalo pang lumala, at si Rica ay naiwang nakatayo, ang kanyang mundo ay unti-unting gumuho sa paligid niya.