Mga Mata ng Tag-Ulan

Dumilat si Elena, ang kanyang mga mata ay naghahanap ng kahit anong pamilyar sa nagugulong bodega. Ang bawat kilos ng lalaking may tattoo ay tila isang masakit na paalala ng isang nakaraan na hindi niya lubos maunawaan, ngunit ramdam niya ang bigat nito sa kanyang dibdib. Bumangon siya, humawak sa kanyang tagiliran kung saan tumama ang kamao ng lalaki, ang kanyang mga mata ay matalim na nakatitig sa papalayo nitong likuran.

"Sino ka?" bulong niya, ang tinig ay halos hindi marinig sa ingay. Ngunit ang lalaki ay nagpatuloy lamang sa paglalakad, tila may sariling misyon na hindi kayang balewalain. Kasabay nito, si Adrian ay mabilis na lumapit kay Rica, ang kanyang mukha ay puno ng pag-aalala. Hawak niya ang braso nito, sinusuri kung may sugat.

"Rica, ayos ka lang ba? Nakita mo ba ang nangyari kay Mama?" tanong ni Adrian, ang kanyang boses ay bahagyang nanginginig. Ngunit bago pa makasagot si Rica, si Isabella ay sumingit, ang kanyang ngiti ay tila mas lalong lumaki.

"Ang ina mo ba ang tinutukoy mo, Adrian? O ang ina ng *tunay* na Rica Carla?" banat ni Isabella, ang kanyang mga salita ay tila mga patak ng asido na dumadampi sa sugat. Napatingin si Rica kay Adrian, ang kanyang mga mata ay naghahanap ng kasagutan. Nakita niya ang bahagyang pagkunot ng noo ni Adrian, ang kanyang pag-aalinlangan. Ito na ba ang oras na kailangan niyang ipagtapat ang lahat?

Samantala, si Marco ay nakatayo lamang sa gilid, tahimik na pinagmamasdan ang lahat. Nakita niya ang pagbabago sa mukha ni Rica, ang kanyang pagkalito at takot. Ang plano ay nagiging mas kumplikado kaysa sa inaasahan niya. Ang pagdating ni Elena, ang pag-atake ng lalaking may tattoo, at ang pahiwatig ni Isabella – lahat ng ito ay nagpapahiwatig na ang labanan para sa pagmamay-ari at para kay Rica ay nagsisimula pa lamang.

"Tama si Isabella, Adrian," biglang sabi ni Marco, ang kanyang boses ay kalmado ngunit may bigat. "Hindi mo na magagawang itago pa ang katotohanan. Kung talagang mahal mo si Rica, dapat alam mo na ang tamang gawin." Humakbang siya palapit kay Rica, ang kanyang mga mata ay puno ng sinseridad. "Rica, may mga bagay na dapat mong malaman. Ang kasunduang ito, ang pagmamay-ari ng mga kumpanya... lahat ay konektado sa tunay na Rica Carla."

Napatanga si Rica. Ang mga salita ni Marco ay tila nagpapatibay sa mga hinala niya. Ang lalaking may kutsilyo ay biglang humarap kay Adrian, ang kanyang mga mata ay nakatitig na parang hayop na handa nang umatake. Ngunit bago pa siya makakilos, si Adrian ay mabilis na humarang kay Rica, itinataboy ang lalaki palayo.

"Huwag mo siyang sasaktan!" sigaw ni Adrian, ang kanyang tinig ay puno ng determinasyon. Ang lalaki ay umatras ng bahagya, ngunit hindi lumayo, ang kanyang presensya ay tila isang madilim na ulap na bumabalot sa bodega.

Sa kabilang banda, si Elena ay napalapit kay Rica, ang kanyang mukha ay tila nagpipigil ng emosyon. "Anak," simula niya, ang kanyang boses ay tila nababalot ng pagdadalamhati. "Hindi ko alam kung ano ang nangyayari, ngunit kailangan mong maging maingat. May mas malaki pang laro dito kaysa sa inaakala natin."

Ngunit bago pa niya matapos ang sasabihin, isang tunog ang umalingawngaw sa bodega – ang tunog ng mga paa na mabilis na papalapit. Mula sa kadiliman, lumabas ang mga karagdagang armadong tao, hindi kasama sa mga tauhan ni Elena. Ang kanilang mga uniporme ay iba, at ang kanilang mga mukha ay walang emosyon. Tila sila ay mga anino na biglang lumitaw mula sa kawalan.

"Sino kayo?" sigaw ni Adrian, ang kanyang kamay ay agad na hinawakan ang pulso ni Rica, handa siyang ipagtanggol. Ang mga bagong dating na lalaki ay hindi sumagot. Sa halip, sila ay nagsimulang pumalibot sa kanila, ang kanilang mga baril ay nakatutok. Si Isabella ay ngumiti muli, tila nasiyahan sa kaguluhan na kanyang nasaksihan.

"Mukhang hindi lang tayo ang may interes sa kasunduang ito, Adrian," sabi ni Isabella, ang kanyang boses ay mahinahon ngunit puno ng panunukso. "May iba pang gustong makuha ang kanilang bahagi."

Ang lalaking may kutsilyo ay tila may kinilala sa isa sa mga bagong dating na tauhan. Isang mabilis na tango ang ibinigay nito, isang senyas na hindi napansin ng iba. Sumunod dito, sabay-sabay na sumugod ang mga bagong tauhan, ang kanilang layunin ay malinaw: kunin si Rica. Si Adrian ay humarang sa kanya, ngunit ang dami ng kalaban ay napakalaki. Si Marco ay sumugod din upang tumulong, ngunit siya ay tinamaan ng isang bala sa balikat. Habang nagkakagulo, isang pigura ang nakatayo sa malayong sulok ng bodega, tahimik na nanonood. Ito ay ang tunay na Rica Carla. Ang kanyang mga mata ay matalim, puno ng kalkulasyon. Hawak niya ang isang maliit na kahon. Sa sandaling iyon, binuksan niya ang kahon, at isang maliwanag na ilaw ang kumislap, na nagdulot ng mas matinding kaguluhan at nagpalabo sa paningin ng lahat. Nang magliwanag muli ang bodega, ang tunay na Rica Carla ay wala na, kasama ang kahon. At sa pagitan ni Adrian at ni Rica, sa sahig, ay may nakalatag na isang larawan ng isang babaeng kamukha ni Rica, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng lamig at kawalan ng emosyon – ang larawan ng tunay na Rica Carla, na siyang nakikipag-ugnayan kay Adrian bago pa man maganap ang lahat.

"Hindi ka ang mahal ko," bulong ni Adrian, ang kanyang tinig ay puno ng pagkabigla at pagtataksil habang nakatitig sa larawan. "Hindi ikaw ang babaeng minahal ko." Ang mga salitang ito ay tumama kay Rica na parang sampal, ang kanyang mundo ay biglang gumuho sa kanyang harapan.