Mga Mata ng Tag-Ulan

Napasigaw si Rica, “Anong… anong nangyayari?!”

Ang ingay sa labas ay tila papalapit, nagiging mas malinaw ang mga sigawan. Bawat sigaw ay parang tinik na tumutusok sa kanyang dibdib. Sino ba ang sumisigaw? Bakit pamilyar ang boses na iyon? Napahawak siya sa kanyang ulo, pilit pinapakalma ang sarili.

Nakatayo lang si Adrian Vance sa tabi ng malaking bintana, nakatalikod sa kanya, na parang walang naririnig. Ang kanyang kilos ay kalmado, masyadong kalmado para sa isang sitwasyon na puno ng kaguluhan. Isang malamig na kaba ang gumapang sa likod ni Rica. Bakit parang wala siyang pakialam?

“Mr. Vance, hindi niyo ba naririnig iyan?” halos pabulong na sabi ni Rica, ang boses niya ay nanginginig.

Hindi sumagot si Adrian. Sa halip, ibinuka niya ang kanyang bibig, at sa isang iglap, narinig ni Rica ang isang pamilyar na pangalan na tinawag ng malakas mula sa labas. “MAMA! TULONG!”

Si Isabella. Si Isabella ang sumisigaw. At parang may kinakaladkad siya. Isang pamilyar na tinig ang sumunod, tila pinipigilan si Isabella. “Isabella, tigilan mo na ‘yan!”

“Hindi! Kailangan nilang malaman ang totoo!” sigaw ni Isabella, ang boses niya ay puno ng galit at pagdurusa.

Napatingin si Rica kay Adrian. Ang kanyang mukha ay hindi maipinta. Ngayon, nakikita niya ang pagbabago sa kilos nito – isang bahagyang paghigpit ng panga, isang mabilis na pagkurap ng mga mata. May alam ba siya dito?

“Marco, ano’ng nangyayari sa labas?” tanong ni Rica, hinala na ngayon ang bumabalot sa kanyang puso. “Bakit sumisigaw si Isabella?”

Si Marco, na kanina lang ay nakatayo sa gilid, tahimik na nagmamasid, ay tila nabigla sa biglang pagtatanong ni Rica. Ang kanyang mga mata ay lumipat mula kay Isabella sa labas patungo kay Adrian Vance, at pagkatapos ay kay Rica. May bahid ng pag-aalinlangan sa kanyang mukha.

“Rica, wala kang dapat ipag-alala,” mahinang sabi ni Marco, ngunit halata ang pag-aalangan sa kanyang boses.

“Wala akong dapat ipag-alala? Naririnig ko ang sigaw ni Isabella! Narinig ko rin ang pangalan ng mama ko! Ano’ng tinatago niyo?” Napalakas ang boses ni Rica, ang kanyang pagkabahala ay nagiging galit.

Sa pagitan nila, pumasok ang ina ni Rica, si Elena, na halatang natataranta. Ang kanyang mga mata ay puno ng takot habang nakatingin sa labas, pagkatapos ay kay Adrian, at sa wakas, kay Rica.

“Carla, anak, huwag kang mag-alala. Uuwi na tayo,” sabi ni Elena, pilit na ngumiti, ngunit hindi nito naitatago ang kaba sa kanyang mga mata.

“Uuwi na tayo? Mama, ano’ng nangyayari? Sino’ng sinasabi ni Isabella na kailangang malaman ang totoo? At bakit kasama niyo si Mr. Vance sa pag-aayos ng kasal na ‘to kung may iba pa kayong pinagkakaabalahan?” Napasinghal si Rica, hindi makapaniwala sa pagtatago ng kanyang ina.

Biglang humarap si Adrian Vance kay Rica. Ang kanyang mga mata ay parang dalawang malamig na kristal, na tumatagos sa kaluluwa ni Rica. “Miss Carla, sa tingin ko ay dapat na nating tapusin ang pag-uusap na ito.”

“Tapusin? Hindi ko pa alam ang lahat!” giit ni Rica, lumalapit kay Adrian. “Ang kasal na ito… pinilit niyo ako dito! Pareho kayo ng mama ko! Pareho kayo ng gusto! Pero ano yung totoo? Anong kasunduan ang tinutukoy ni Isabella?”

Napatitig si Marco kay Isabella na nasa labas pa rin, nagwawala. Sumenyas siya kay Isabella. “Isabella, tama na ‘yan. Umalis na tayo. Nandito na tayo para gawin ang dapat gawin.”

Ngunit parang hindi naririnig ni Isabella si Marco. Sa halip, tumakbo siya palapit sa pintuan ng opisina. “Hindi! Hindi ako aalis hangga’t hindi niyo sinasabi ang katotohanan!”

Nagulat si Rica nang makita ang pagmamadali ni Isabella. Nakita niya rin ang pagbabago sa ekspresyon ni Adrian. May kakaiba sa relo sa kanyang pulso. Parang nagkaroon ito ng bahagyang liwanag. At sa isang iglap, ang dating mapayapang opisina ay naging isang eksena ng kaguluhan.

Narinig ni Rica ang pagbukas ng pinto ng opisina. Nakita niya si Isabella na pilit na pinipigilan ng dalawang lalaking naka-itim na suit. Si Isabella ay patuloy na sumisigaw, “Huwag niyo akong pigilan! Kailangan nilang malaman ang katotohanan tungkol kay Adrian Vance at sa kasunduan niyo, Elena!”

Nanlaki ang mga mata ni Rica. Elena? Ang kanyang ina? Kasunduan? Sa boses ni Isabella, may pagdududa at pagtataksil na tila nagpapahiwatig ng mas malalim na problema. Ang sigaw ni Isabella ay parang bomba na sumabog sa gitna ng tahimik na opisina.

“Isabella!” sigaw ni Marco, na tila nababahala sa kilos ng kasama. Sumugod siya papalapit kay Isabella, ngunit hinarang siya ng mga bodyguard ni Adrian.

“Miss Carla, mukhang kailangan na nating umalis,” sabi ni Adrian Vance, ang kanyang boses ay kalmado ngunit may bahid ng pagbabanta. Hinawakan niya si Rica sa braso.

Nang hawakan siya ni Adrian, parang may kuryenteng dumaloy sa kanyang katawan. Napatingin si Rica sa kanyang ina, na ngayon ay umiiyak. “Mama… ano’ng nangyayari?”

“Carla… pasensya na,” tanging nasabi ng kanyang ina.

Biglang nagkaroon ng malakas na ingay mula sa labas ng pinto, kasabay ng pagpatay ng mga ilaw sa opisina. Naririnig niya ang mga yabag ng mga tao na papalapit. Napapalibutan sila. Nawala ang dating kontrol ni Adrian. Nawala ang dating kapangyarihan niya. Sa gitna ng dilim, narinig ni Rica ang isang tinig na hindi niya inaasahan. Isang tinig na pilit niyang kinakalimutan.

“Adrian Vance,” boses ng isang lalaki, mababa at puno ng galit. “Tapos na ang laro mo.”

Sa dilim, nakaramdam si Rica ng paghila. Hindi si Adrian. Ibang tao. Sino ito? Ano ang nangyayari?

Nagdilim ang kanyang paningin.

Narinig niya ang isang huling sigaw, “CARLA!”

Pagkatapos, wala na siyang narinig.

Nananatili siyang nakalutang sa kawalan, ang huling imahe sa kanyang isipan ay ang malamig na mga mata ni Adrian Vance at ang mukha ng kanyang umiiyak na ina. At ang huling tunog na narinig niya ay ang pagbagsak ng isang bagay na bakal, at isang malakas na sigaw ng pagkabigla. Sino ang humahawak sa kanya? Sino ang nagsasalita? At saan siya dadalhin?

Biglang may naramdaman siyang pagtulak. Mabilis. Nakakabigla. Nagising na lang siya sa isang madilim at malamig na lugar. Nasaan siya? Ano ang nangyari?

Napansin niya ang isang anino na gumalaw sa gilid ng kanyang paningin. Nakatayo ito malapit sa bintana, nakatingin palabas. Tila pamilyar ang tindig nito. Si Adrian Vance ba ito? O ibang tao? Ang kanyang puso ay bumilis sa takot. Hindi niya alam kung sino ang mapagkakatiwalaan.