Mga Mata ng Tag-Ulan

Nakadilat ang mga mata ni Rica, ngunit kadiliman lamang ang nakikita niya. Malamig ang hanging humahampas sa kanyang balat, amoy alikabok at lumang semento. Nang subukan niyang gumalaw, naramdaman niyang nakatali ang kanyang mga kamay at paa. Nasaan siya? Ang huling alaala niya ay ang pagkawala ng ilaw sa opisina ni Adrian, ang sigaw ni Isabella, at ang malakas na paghila ng isang kamay bago siya tuluyang nawalan ng malay.

“Sino ka?” bulong ni Rica, ang boses ay nanginginig sa takot. Walang sagot. Tanging ang mahinang tibok ng kanyang puso at ang pagaspas ng kurtina sa isang di-nakikitang bintana ang tanging naririnig. May anino. Sa gilid ng kanyang paningin, isang pigura ang nakatayo, hindi gumagalaw, hindi nagsasalita. Ito ba ang kumuha sa kanya?

Habang pinipilit niyang pakalmahin ang sarili, naisip niya si Adrian. Kung sino man ang gumawa nito, alam niyang konektado ito sa mga nangyayari sa opisina. Ang kasunduan ng kanyang ina at ni Adrian, ang biglaang pagdating ni Marco at Isabella, ang kaguluhan—lahat ay parang isang malaking palaisipan na nagsisimula nang magkaroon ng hugis. At siya, si Rica, ay nasa gitna nito.

“Pakawalan mo ako!” sigaw niya, sinubukan niyang ilaban ang pagtali sa kanya. “Anong gusto mo?”

Ang anino ay gumalaw. Dahan-dahan. Isang hakbang papalapit. Bumigat ang dibdib ni Rica sa pag-aakalang sasaktan siya. Ngunit sa halip, narinig niya ang isang pamilyar na tunog—ang tunog ng isang relo na kinakalikot. Ang relo ni Adrian.

“Nasaan ako?” ulit niya, mas mahina na ang boses. “Ikaw ba si Adrian?”

Walang tinig, ngunit ang pagkakalikot ng relo ay tumigil. Isang mahabang katahimikan ang sumunod. Ramdam ni Rica ang pagkabigo. Kung hindi man si Adrian, sino pa? At bakit ginagamit ng taong ito ang relo ni Adrian?

Biglang may pumasok na liwanag mula sa isang maliit na bintana sa itaas, sapat upang makita ni Rica ang hitsura ng kwarto. Madilim, marumi, at tila isang lumang bodega. At sa kanyang tabi, ang anino ay unti-unting nagkakahugis. Isang lalaki. Nakasuot ng itim. At sa kanyang kamay, hawak ang isang bagay na kumikinang—isang maliit na piraso ng salamin. Bakas sa kanyang mukha ang determinasyon, ngunit hindi ito maintindihan ni Rica.

“Nakikita mo ba ito?” tanong ng lalaki, ang boses ay tuyo at walang emosyon. “Ang repleksyon mo? Ito lang ang mayroon ka ngayon.”

“Sino ka? Bakit mo ito ginagawa?” pilit na tanong ni Rica, sinusubukang basahin ang mga mata ng lalaki. Wala siyang makita kundi kawalan.

“May mga utang na kailangang bayaran, binibini,” sagot ng lalaki, bago muling itinuon ang pansin sa salamin. “At may mga kasinungalingang kailangang ilantad.”

Isang pamilyar na tunog ang narinig ni Rica mula sa malayo—isang tunog ng yabag. Papalapit. Bumilis ang tibok ng kanyang puso. Sino na naman ito?

“Marco?” tawag niya, umaasang siya ang dumating.

Ang lalaki ay lumingon sa direksyon ng tunog, pagkatapos ay kay Rica. May kakaibang ngiti sa kanyang mga labi. “Hindi, binibini. Hindi siya ang iyong tagapagligtas.”

Biglang bumukas ang pinto ng kwarto, at pumasok ang liwanag mula sa pasilyo. Nakatayo sa may pintuan ay ang pigura na inaasahan ni Rica—si Marco. Ngunit hindi lamang siya ang nandoon. Kasama niya si Isabella. Nakatingin sila kay Rica, at sa lalaking nasa tabi niya.

“Rica!” sigaw ni Marco, nagmamadaling lumapit.

Ngunit bago pa man siya makalapit, mabilis na kumilos ang lalaking may hawak ng salamin. Hinawakan niya si Rica sa leeg, at itinutok ang salamin sa mukha nito.

“Huwag kang lalapit,” babala ng lalaki, ang boses ay naging malamig at mapanganib. “Kung hindi, ang kasintahan mo mismo ang makakakita kung paano maglalaho ang pag-asa sa mga mata ng babaeng mahal niya.”

Napatigil si Marco, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala at galit. Si Isabella naman ay nakatayo lamang doon, walang imik, tila pinapanood lamang ang eksena. Ano ang papel niya dito? Bakit kasama niya si Marco?

“Ano ang gusto mo?” tanong ni Marco, ang kamao ay nakakuyom.

“Gusto ko? Gusto ko lang na malaman ng lahat ang katotohanan,” sagot ng lalaki, tumingin kay Isabella, pagkatapos ay kay Marco. “At ang katotohanan ay masakit, lalo na kapag ikaw mismo ang nagtakwil dito.”

Bago pa man makasagot si Marco, naglabas ng isang malaking susi ang lalaki mula sa kanyang bulsa. Dinig ni Rica ang tunog ng pagbukas ng mga kadena sa kanyang mga kamay at paa. Nang makalaya siya, hindi niya inaksaya ang pagkakataon. Nais niyang tumakbo, ngunit paano?

Ang lalaki ay lumapit kay Isabella, inabot ang susi, at pagkatapos ay hinawakan ang kamay ni Rica. “Halika na, binibini. Mayroon pa tayong pag-uusapan ni Vance. Tungkol sa mga kasunduang pinutol at mga pangakong nilimot.”

Lumabas sila ng kwarto, iniwan si Marco at Isabella sa dilim. Habang naglalakad sila sa pasilyo, narinig ni Rica ang boses ni Isabella na tumatawag sa kanya, ngunit hindi siya lumingon. Ang isip niya ay puno ng mga tanong. Sino ang lalaking ito? Bakit siya tinulungan? At ano ang koneksyon ni Isabella sa lahat ng ito?

Nang marating nila ang dulo ng pasilyo, bumungad sa kanila ang isang pamilyar na tanawin—ang opisina ni Adrian Vance. Ngunit sa loob nito, hindi si Adrian ang kanyang nakita. Nakatayo doon, kasama ang kanyang ina, ay si Isabella. At ang kanilang mga mukha ay puno ng pagdududa. Tila may ibang plano si Isabella, at mukhang kasama dito ang ina ni Rica.

“Nandito na tayo, binibini,” sabi ng lalaki, bago biglang nawala sa paningin ni Rica. Napatitig na lamang si Rica sa loob ng opisina. Ano na naman ang bagong gusot na ito?