Anak ng Nakaraan

Natahimik ang paligid, tanging ang tunog ng aircon sa Starbucks ang maririnig. Ang mga mata ni Sabrina ay nakatitig na parang laser beam kay Cherry, na para bang sinusuri ang bawat hibla ng kanyang pagkatao. Ang kuwintas na nakasabit sa leeg ni Cherry – isang simpleng silver locket na may nakaukit na kakaibang simbolo – ay tila nagniningning sa ilalim ng malamig na ilaw. Hindi ito napansin ni Cherry noon, pero ngayon, sa titig ni Sabrina, parang may sarili itong buhay.

“Nasaan mo nakuha ‘yan?” Ang boses ni Sabrina ay kalmado, ngunit may bahid ng lamig na nakakakilabot. Hindi ito tanong ng paghanga, kundi isang pag-uusisa na may halong pagbabanta.

Nilingon ni Cherry si Yago, naghahanap ng sagot, ngunit si Yago ay nakatitig din sa kuwintas, ang kanyang mukha ay nagpapakita ng halo-halong emosyon – gulat, pangamba, at tila isang pangungulila.

“Ito?” Sagot ni Cherry, pinipilit na kontrolin ang panginginig ng kanyang tinig. “Bigay lang ito sa akin. Hindi ko masyadong maalala kung sino.”

Natawa ng mahina si Sabrina, isang tawang walang saya. “Hindi maalala? Sigurado ka ba, Cherry? Mukhang pamilyar ‘yan sa akin. Sa amin.” Tumingin siya kay Yago, na nanatiling tahimik, ang mga kamao ay mahigpit na nakakuyom.

“Sabrina, hindi na ito ang tamang lugar para pag-usapan ‘yan,” mahinang sabi ni Yago, sinusubukan na ilihis ang usapan.

“Talaga ba, Yago? O ayaw mo lang na malaman niya ang totoo?” Ang pagtaas ng boses ni Sabrina ay nakakuha ng atensyon ng ilang customer sa paligid. Bumaling siya ulit kay Cherry. “Alam mo ba, Cherry, bago mo pa isuot ‘yan, nahanap ko na ‘yan sa lumang kahon sa attic ng pamilya ni Yago. Kasama ng mga gamit na matagal nang nakatago. Mga gamit na may kinalaman sa… isang taong mahalaga sa kanya dati.”

Nanlaki ang mga mata ni Cherry. Ano ang ibig sabihin ni Sabrina? May koneksyon ba ang kuwintas na ito sa unang pag-ibig ni Yago? O baka sa… sa kanya?

Nagdilim ang paningin ni Yago. “Tama na, Sabrina! Umuwi na tayo.” Hinawakan niya ang braso ni Sabrina, pilit itong pinapatayo.

Ngunit si Sabrina ay hindi natinag. Mas lalo pa niyang hinigpitan ang hawak niya sa upuan. “Hindi pa tayo tapos, Yago. At ikaw,” tiningnan niya si Cherry mula ulo hanggang paa, “Mukhang mas marami pa akong dapat ipaliwanag sa iyo. Lalo na kung totoo nga ang hinala ko.”

Naramdaman ni Cherry ang biglaang pagbilis ng tibok ng kanyang puso. Hinala? Ano ang hinala ni Sabrina? At bakit tila ang lahat ng atensyon ay nakatuon sa simpleng kuwintas na ito?

“Huwag mo siyang pakialaman, Sabrina. Siya ang kausap ko,” mariing sabi ni Yago, ang kanyang tinig ay nagbabanta.

“Oh, siya? Ang babaeng binuntis mo habang kasal tayo? Ang babaeng hindi mo kayang kalimutan?” Sarkastikong tanong ni Sabrina. Napansin niya ang pagbabago sa ekspresyon ni Yago. “Teka… ano ‘yang nasa tiyan mo, Cherry?”

Natigilan si Cherry. Ang mga salita ni Sabrina ay bumagsak na parang mga yelo sa kanya. Napahawak siya sa kanyang tiyan, hindi makapaniwala na ang sikreto na pinaka-pinangangalagaan niya ay tila nasa bingit na ng pagkabunyag dahil sa isang kuwintas at sa isang selosong asawa.

“Anong sinasabi mo, Sabrina?” Tanong ni Yago, ang kanyang mukha ay kupas.

“Ibig sabihin, hindi mo alam, Yago? Hindi mo alam na ang… ‘kaibigan’ mong si Cherry ay buntis sa anak mo?” Tumawa muli si Sabrina, pero ngayon, ang tawa niya ay puno ng pait at panalo.

Bumagsak ang balikat ni Yago. Tumingin siya kay Cherry, ang mga mata niya ay puno ng pagkabigla at sakit. Hindi niya inaasahan na ganito kabilis mabubunyag ang katotohanan. At hindi niya inaasahan na ang pinakamalaking sikreto niya ay mababanggit lang sa gitna ng isang pampublikong lugar, dahil sa isang kuwintas.

“Hindi… hindi totoo ‘yan,” bulong ni Cherry, ang mga mata niya ay puno ng luha. Nais niyang tumakbo, umiyak, o maglaho na lamang. Pero nakatitig sa kanya si Yago, at sa mga mata nito, nakikita niya ang parehong kawalan ng pag-asa na nararamdaman niya.

Biglang tumunog ang cellphone ni Sabrina. Tiningnan niya ito, at isang malamig na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. “Mukhang may mas mahalaga pa akong pupuntahan. Pero Cherry,” huling sabi niya, ang kanyang tinig ay puno ng tagumpay, “Huwag kang mag-alala. Magkikita pa tayo. At pag-uusapan natin ang tungkol sa… sa susunod na henerasyon ng Dela Vega.”

Lumakad palabas si Sabrina, iniwan sina Cherry at Yago sa gitna ng katahimikan at nagkalat na mga piraso ng kanilang mga buhay. Nakatingin lang si Cherry kay Yago, ang mga salita ni Sabrina ay bumabagabag sa kanyang isipan. Ang kuwintas, ang pagbubuntis, ang asawa… lahat ay parang isang masalimuot na palaisipan. Naisip niya, paano niya sasabihin kay Yago ang buong kwento, ang lahat ng nangyari limang taon na ang nakakaraan, ang dahilan kung bakit niya suot ang kuwintas na ito? Lalo pa, paano niya itatago ang kanyang sikreto mula sa mga taong tila alam na ang lahat?

Sa paglabas ni Sabrina ng Starbucks, isang lalaki na nakasuot ng itim na jacket at sumbrero ang nakatayo sa malayo, sa isang tabi ng kalye. Tinitingnan niya ang loob ng coffee shop, ang kanyang mga mata ay nakatutok kay Cherry. May hawak siyang maliit na kahon. Mula sa malayo, hindi makita ang kanyang mukha, ngunit ang kanyang presensya ay nagbibigay ng kakaibang pakiramdam. Nang makita niyang lalabas na si Sabrina, sumunod ito sa kanya, pero hindi mula sa main entrance ng coffee shop. Sa halip, dumaan ito sa isang maliit na eskinita sa gilid, patungo sa likuran ng gusali. Nang makalabas si Sabrina sa backdoor ng Starbucks, nakita niya ang lalaki. Hindi siya nagulat. Mukhang kilala niya ito. Umakbay ito sa kanya, at sabay silang pumasok sa isang itim na sasakyan na tila naghihintay sa kanila sa kabilang kanto, malayo sa tingin ng mga tao.

Naiwan si Cherry na mag-isa sa loob ng Starbucks, ang kanyang puso ay bumibigat. Ang kuwintas sa kanyang leeg ay tila mas mabigat na ngayon. Tumingin siya sa kanyang repleksyon sa salamin ng bintana. Isang buntis na babae, na may mga sikretong hindi niya alam kung paano ihahayag. At sa kanyang tabi, si Yago, na tila nababalot din ng sarili niyang mga lihim. Tumingin si Yago sa kanya, at ang mga mata nito ay puno ng pag-aalala at isang pangungulila na hindi niya pa nakikita noon.

“Cherry,” bulong ni Yago, “Kailangan nating mag-usap. Tungkol sa lahat.”

Ngunit bago pa man makasagot si Cherry, isang boses ang narinig mula sa labas, malapit sa kanilang lamesa. Isang pamilyar na tinig, na tila nanggaling sa ilalim ng lupa.

“Yago? Cherry? Akala ko ba may meeting kayo? Bakit kayo nandito pa?”

Lumingon sina Cherry at Yago, sabay na nagulat. Nakatayo sa kanilang harapan, na may ngiting hindi nila maintindihan, ay si…